Από το μεσημέρι κι έπειτα, ξαφνικά, το σώμα μου άρχισε να βιώνει ένα παράξενο άγχος. Ένιωθα κάπως. Όχι, όμως, κάτι πρωτόγνωρο. Ούτε τρομακτικό. Ως άνθρωπος που σωματοποιεί ιδιαίτερα, αναγνώρισα κάτι από το παρελθόν, ένα άγχος διαφορετικό από τα συνηθισμένα μου, υπαρκτό, αλλά πιο ανάλαφρο και καθόλου καθηλωτικό.
Αυτή η ανησυχία απλωνόταν παντού σαν μούδιασμα – όχι απαραίτητα δυσάρεστο. Σαν να βιαζόμουν να φτάσω κάπου, όπου θα έφτανα σίγουρα και θα ήταν ωραία, αλλά να ήξερα ότι πρώτα θα είχα να διασχίσω έναν κακοτράχαλο μονόδρομο. Έμοιαζε με άγχος πτήσης πριν από ένα μακρινό, αλλά ονειρικό ταξίδι. Μα δεν ήταν ακριβώς αυτό. Ήταν κάτι πιο ανεπεξέργαστο και βαθύ. Οπότε, έσπευσα να εντοπίσω την πηγή του.
Έκλεισα τα μάτια μου, συγκεντρώθηκα και με ρώτησα: «Πελιώ, από πού έρχεται αυτό το άγχος; Από πού το γνωρίζεις; Γιατί κρύβει μέσα του και μια αισιοδοξία και μια λαχτάρα; Πότε ένιωσες αυτό το άγχος, το τόσο γνώριμο στο σώμα, αλλά και τόσο απωθημένο; Και πώς σου τα ‘σκασε σήμερα;» [Εκπαιδευμένη, εκπαιδευόμενη και αεί θεραπευόμενη.]
Η απάντηση πετάχτηκε, σαν κάτι αυτονόητο, μέσα από τα άδυτα του υποσυνειδήτου μου. Είναι εντυπωσιακή η μνήμη που έχει το σώμα. Είναι εξίσου εντυπωσιακό ότι κάποιες φορές είναι αδύνατον, όσο και να μην το επιθυμείς ή επιδιώκεις, να διακρίνεις απόλυτα τα δικά σου βιώματα από αυτά του παιδιού σου.
Που λέτε, λοιπόν, αυτό που μου συνέβη είναι συγχρονίστηκα με την εμπειρία του παιδιού μου και ξαναζώ… το δικό μου άγχος των Πανελλαδικών. Το μαθητικό. Όχι το γονεϊκό. Δυστυχώς ή ευτυχώς, το παιδί μου δεν είμαι εγώ. Έχει, όπως όλοι μας, τους προσωπικούς του μηχανισμούς, ώστε να βιώνει, να επεξεργάζεται και εν τέλει να διαχειρίζεται το άγχος του.
Δεν τους γνωρίζω ούτε τους κατανοώ απαραίτητα και η αίσθησή μου είναι πως ελάχιστα μοιάζουν με τους δικούς μου. Το εντυπωσιακό για μένα σήμερα είναι ότι ο διακόπτης, που ήταν χρόνια κατεβασμένος, βρήκε την ευκαιρία, χωρίς να με ρωτήσει, και ξαφνικά ανέβηκε, ενάμιση εικοσιτετράωρο πριν από το πρώτο μάθημα.
Εκεί που ήμουν κουλ και άνετη, με απόλυτη εμπιστοσύνη στο παιδί μου, ο εγκέφαλός μου έκανε την έκπληξη! Αναρωτιέμαι αν αυτή η παράξενη, απότομη και συνεχιζόμενη συναισθηματική και σωματική μετάβαση στη δική μου εμπειρία, σαν να ήρθε να με προφυλάξει από το γονεϊκό άγχος, που πιθανόν να ετοιμαζόμουν να αισθανθώ εντονότερα. Μολονότι δεν φέρω τραυματικά βιώματα πίεσης ή υπερβάλλουσας αγωνίας από το οικογενειακό μου περιβάλλον, το στερεότυπο της μανούλας που αγχώνεται για το πώς θα γράψει ο γιόκας της είναι βαθιά και παντού ριζωμένο.
Σε κάθε περίπτωση, το υποσυνείδητό μου προτίμησε να φέρει στην επιφάνεια τη σωματική αίσθηση μιας άχαρης περιόδου μέσα στην οποία το άγχος των Πανελλαδικών, με επηρέαζε, έδινε την απαραίτητη nuance δυσφορίας μα ταυτόχρονα έκρυβε μια αισιοδοξία, μέσα από την αναμονή του τέλους τους, ως αρχή μιας νέας ζωής. Όπως αποδείχτηκε εκ του αποτελέσματος, όλο αυτό ήταν δημιουργικό και λειτουργικό, χωρίς να αφήσει τραύματα.
Καθώς προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου στο χαρτί, χωρίς να είμαι σίγουρη ότι καταφέρνω να αποδώσω με ακρίβεια την αίσθηση των τελευταίων ωρών, με μοναδικό εργαλείο τις λέξεις, στέκομαι ενεή μπροστά στα πολύπλοκα μυστικά του νου και της ψυχής. Γαργάλημα στις γάμπες, χαλαρός κόμπος στο στομάχι, ψυχραιμία και μια λαχτάρα να τελειώνουμε από την αναγκαστική αυτή βάσανο.
Απέναντι σε αυτή την απρόβλεπτη αναδρομή, παρατηρώ με θαυμασμό το σώμα μου, που επέλεξε να επιστρέψει σε μια γνώριμη αίσθηση άγχους παρά να δημιουργήσει μια καινούργια, με νέους, πιθανόν σκληρότερους, όρους, καθώς τώρα το αποτέλεσμα δεν θα είναι στο χέρι μου. Και, καθώς παρατηρώ το παιδί μου να προετοιμάζεται, χωρίς να μπορώ να ερμηνεύσω με σιγουριά πώς αισθάνεται, δεν αποδιώχνω αυτή τη δημιουργική νύξη του παρελθόντος ως ανεπιθύμητη ή άχρηστη. Άλλωστε, τελικά όλα πήγαν καλά.
