Highlights
- Η Λίνα Σωτηροπούλου μιλά για τη μετάβαση από το παιδικό βιβλίο στο παιχνίδι.
- Η Playmore χτίστηκε ως «λίγο ακόμη παιχνίδι» με απλά υλικά και καθαρή πρόθεση: σύνδεση.
- Το παιχνίδι δεν είναι συμπλήρωμα∙ είναι καθημερινή γλώσσα σχέσης μέσα στην οικογένεια.
- Η πανδημία άφησε κενά κοινωνικοποίησης και προσοχής, αλλά η ευθύνη της αλλαγής επιστρέφει στους ενήλικους.
- Οθόνες με μέτρο: Πρώτα «γονείς και οθόνες», μετά «παιδιά και οθόνες».
Η Λίνα Σωτηροπούλου κινείται χρόνια στον χώρο του παιδιού ως συγγραφέας, αλλά τα τελευταία χρόνια κάνει ένα ακόμη βήμα: σχεδιάζει παιχνίδια και δράσεις που επιμένουν στο απλό και απτό. Με επίκεντρο το «μαζί». Με αφορμή τη δημιουργία της Playmore, μιλά για τη μετάβαση από το βιβλίο στο παιχνίδι, για το τι την ώθησε να στήσει κάτι δικό της και για την ανάγκη της ελληνικής οικογένειας να βρει ξανά χρόνο και χώρο χωρίς οθόνες.
Η πανδημία ήταν μια παγκόσμια τραυματική εμπειρία, που άφησε κενά στην κοινωνικοποίηση, στη ρουτίνα και στην προσοχή των παιδιών. Πρέπει, λοιπόν, να αναλάβουμε δράση εμείς, οι ενήλικοι, ώστε το παιχνίδι να ξαναγίνει καθημερινή γλώσσα σύνδεσης και διασκέδασης.
- Αγαπημένη Λίνα Σωτηροπούλου, χαίρομαι πάρα πολύ που σε φιλοξενώ στο parentstories! Εγώ σε γνωρίζω χρόνια πολλά, όπως και την πορεία σου στον χώρο του παιδιού, αλλά ίσως οι πιο φρέσκοι γονείς δεν γνωρίζουν αρκετά. Οπότε, για αρχή, θα ήθελα να συστηθείς με όλες σου τις ιδιότητες.
Χαίρομαι που τα ξαναλέμε, Πελιώ. Νομίζω ότι την τελευταία φορά που είχαμε βρεθεί ήμουν σε μυστική αποστολή ως “επιθεωρητής Πικολίνο”. Εκτός, λοιπόν, από συγγραφέας, καταλαβαίνεις ότι έχω ασχοληθεί με έρευνες και επίλυση μυστηρίων στον κόσμο των παιδιών. Παρατηρώντας όλα αυτά τα χαριτωμένα μουτράκια, αποφάσισα να βρω έναν άλλον τρόπο να παραμείνω λίγο παραπάνω σε αυτό τον υπέροχο κόσμο και αποφάσισα να φτιάξω τα δικά μου επιτραπέζια παιχνίδια για να μπορώ να παίζω μαζί τους.
- Πώς ξεκίνησες να γράφεις για παιδιά και τι φανταζόσουν τότε;
Ήταν τα δυο μικρά χεράκια της μεγάλης κόρης μου που τα έδειχνε κλαίγοντας αφού είχε πέσει. “Κοίτα μαμά”, έλεγε και έκλαιγε. Τότε ήταν που της κράτησα τα χέρια και αυτό που σκέφτηκα κοιτώντας τη στα μάτια ήταν: “Στα χέρια σου βλέπω όλο τον κόσμο”. Τα κλάματα σταμάτησαν, τα μάτια έλαμψαν, άλλο ένα ζευγάρι χέρια εμφανίστηκαν μπροστά μου ρωτώντας “και στα δικά μου χέρια μαμά, τι βλέπεις;”. Ήταν η μικρή μου κόρη. Κάπως έτσι λοιπόν για αυτά τα μικρά χεράκια που έχουν στα χέρια τους όλο τον κόσμο, αποφάσισα να γράψω ιστορίες που θα κάνουν να γελάνε.
- Ποιο ήταν το πρώτο βιβλίο σου που εκδόθηκε; Πόσα έχεις γράψει ως σήμερα; Αν σου ζητήσω να μου πεις ποιο είναι το αγαπημένο σου, μπορείς να διαλέξεις;
Το πρώτο μου βιβλίο εκδόθηκε το 2014, με τίτλο “Εγώ και η αδερφή μου”, από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Δεν χρειάζεται φυσικά να αναφέρω από πού εμπνεύστηκα την ιστορία. Μέχρι τώρα έχω πάνω από 20 τίτλους, διασκευές και μια σειρά για μικρά παιδιά με τίτλο “Πίκο και Λόλα”. Το πρώτο μου βιβλίο ήταν εκείνο που απάντησε στην ερώτηση : μπορώ να γράψω ένα βιβλίο; Αυτό λοιπόν ξεχωρίζω και ως αγαπημένο.
- Πάμε τώρα στο νέο σου εγχείρημα, την Playmore. Πες μας με λίγα λόγια τι ακριβώς είναι!
Αφού λοιπόν η ερώτηση: “μπορώ να γράψω ένα βιβλίο” απαντήθηκε, σκέφτηκα: “μπορώ να φτιάξω ένα παιχνίδι;”. Κάπως έτσι γεννήθηκε η Playmore. Play, αρχικά και φυσικά όπως λένε και τα παιδιά λίγο ακόμα, More λοιπόν. Παιχνίδια για μικρά παιδιά. Puzzle ναι, αλλά μόνο Puzzle; Όχι βέβαια, spin puzzle, στρογγυλό, μεγάλο. Το έφτιαξες; Δεν τελείωσε το παιχνίδι. Στριφογύρισε του κύκλους, βρες τις κάρτες στο κουτί, βρες τις εικόνες πρώτος. Γίνε και ο πρώτος παρατηρητής. Μπορεί όταν μεγαλώσεις να γίνεις και επιθεωρητής Πικολίνο. Playmore, λοιπόν, για λίγο παιχνίδι ακόμα, βιβλία και φυσικά εκδηλώσεις για παιδιά.
- Από συγγραφέας παιδικών βιβλίων έγινες και δημιουργός παιχνιδιών και δράσεων: Τι σε έσπρωξε να κάνεις αυτό το πέρασμα και τι σου κόστισε; Ποια ανάγκη είδες στην ελληνική οικογένεια που δεν την κάλυπταν ούτε τα κλασικά παιχνίδια ούτε τα «εκπαιδευτικά» trends; Πώς το έχτισες και τι θα βρούμε τις γιορτές -και όχι μόνο- εκεί;
Πάντα σκέφτομαι το άλλο μπορώ να κάνω. Ίσως επειδή βαριέμαι εύκολα. Μου αρέσουν οι προκλήσεις και οι ωραίες ιδέες. Αν καταφέρω μέσα από όλα αυτά να μπορώ να κάνω και τα παιδιά να είναι λίγο πιο χαρούμενα, αυτό είναι και η καλύτερη ανταμοιβή. Τα παιχνίδια είναι απλά, φτιαγμένα από χαρτόνι και με πολλή αγάπη. Η ιδέα ήταν να έρθουν τα παιδιά σε επαφή με άλλα παιδιά και με τους γονείς τους. Στο πάτωμα, στο τραπέζι της κουζίνας, με τις οδηγίες πάνω στο κουτί για να μην τις χάνουμε. Χωρίς μπαταρίες και με μόνη φασαρία οι φωνές των παιδιών και τα γέλια τους. Αυτά ήταν πίσω από τη φιλοσοφία της playmore. Αυτές τις γιορτές λοιπόν και όχι μόνο, φτιάξτε αναμνήσεις παίζοντας!
- Πες μας για το πρόγραμμα «Αγάπη είναι…»
Αγάπη είναι … χρώματα και συναισθήματα. Βασισμένο στο βιβλίο μου “Τι είναι αγάπη” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Ένα πρόγραμμα για παιδιά 2 έως 5 ετών, σχεδιασμένο με τη Δώρα Δόριζα, στον τεχνοχώρο Pro The Tree, με πολλή αγάπη που ολοκληρώθηκε φέρνοντας σε επαφή τα παιδιά με τους γονείς. Διασκεδάσαμε, το ευχαριστηθήκαμε και η σκέψη μας είναι να το επαναλάβουμε και για λίγο μεγαλύτερα παιδιά.
- Πού τελειώνει το παιχνίδι και αρχίζει το μάθημα; Και πώς αποφεύγουμε να γίνει το παιχνίδι «εργασία» για το παιδί;
Το παιχνίδι δεν τελειώνει ποτέ. Το μάθημα μπορεί να γίνει και μέσα από το παιχνίδι. Καλή διάθεση χρειάζεται και να δώσουμε λίγο χρόνο στον εαυτό μας και στο παιδί. Δεν πειράζει και να χάσουμε. Δεν χρειάζεται να είμαστε πρώτοι σε όλα. Αρκεί να μπορέσουμε να συνδεθούμε, να επικοινωνήσουμε και να γελάσουμε.
- Έρχεσαι συχνά σε επαφή με παιδιά. Τι είναι αυτό που ίσως σε προβληματίζει περισσότερο τα τελευταία χρόνια; Οι έρευνες δείχνουν μια μετατόπιση στη συμπεριφορά τους, αλλά και στο μαθησιακό κομμάτι μετά την πανδημία, επί το χείρον. Οπότε θα ήθελα να σε ρωτήσω αν το βλέπεις και εσύ αυτό και αν ναι, πώς θα το ερμήνευες;
Κατά τη διάρκεια της πανδημίας κλειστήκαμε στα σπίτια μας και στους εαυτούς μας. Τα παιδιά έχασαν τα στάδια της κοινωνικοποίησής τους. Δεν έγιναν εκδρομές, δεν έγιναν χοροί, δεν έγινα πάρτι δεν πρόλαβαν να μάθουν πώς. Ξαφνικά ήταν τρία χρόνια μεγαλύτερα με τρία χρόνια λιγότερα εμπειρίας. Η τάξη ήταν το δωμάτιό τους. Πού πήγε το διάλειμμα; Το μαθησιακό πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Η οθόνη είχε κατακτήσει τα πάντα. Η πληροφορία ήταν και είναι όλη εκεί, μπροστά τους ανεξέλεγκτη. Τα αποτελέσματα είναι ορατά, αλλά τώρα έχουμε αφήσει πίσω μας την πανδημία. Μήπως πρέπει να αλλάξουμε κάτι ως ενήλικοι;
- Παιδί και οθόνες: Τη γνώμη σου και τι προτείνεις.
Θα ξεκινούσα από το “γονείς και οθόνες”. Αρχικά ας αλλάξουμε αυτό. Οθόνες ναι, αλλά με μέτρο. Δεν χρειάζονται, κατά τη γνώμη μου, σε μικρές ηλικίες καθόλου. Αν εμείς οι μεγάλοι, πρώτοι, αφήσουμε τα κινητά μας, σιγά σιγά θα θυμηθούμε τι πρέπει να κάνουμε. Απλά έχουμε ξεχάσει… Θέλω να είμαι αισιόδοξη.
- Σε κάθε περίπτωση, το παιχνίδι λείπει από τη ζωή των παιδιών και είναι πάρα πολύ κρίμα. Πώς θα το ξαναφέρουμε στο επίκεντρο;
Ας χαλαρώσουμε. Ας κάνουμε μια αναδρομή στις δικές μας καλύτερες αναμνήσεις. Είχαν παρέα, παιχνίδια και γέλια. Ας ξεκινήσουμε τώρα. Ας δοκιμάσουμε τουλάχιστον. Θες να παίξουμε;
- Εννοείται! Κλείνοντας, θα ήθελα να σου ζητήσω μια ευχή για τη φετινή χρονιά προς τους γονείς, προς τους εκπαιδευτικούς και προς τα παιδιά. Και είμαι σίγουρη ότι σύντομα θα τα ξαναπούμε.
Ευχή μου, πρώτα από όλα υγεία. Μετά από αυτό εύχομαι η νέα χρονιά να είναι γεμάτη με ευχάριστες προκλήσεις για όλους και πάνω από όλα όραμα, που λίγο το έχουμε χάσει. Θα ξανακάνω έρευνες και ελπίζω να σε δω και από κοντά. Μέχρι τότε, φτιάξτε αναμνήσεις παίζοντας και διαβάζοντας αγκαλιά.
Η συζήτηση με τη Λίνα Σωτηροπούλου μάς υπενθυμίζει ότι το παιχνίδι είναι ο πιο φυσικός τρόπος για να σχετιστούμε. Κι αν η πανδημία άφησε πίσω της προβήματα στην κοινωνικοποίηση, στην υπομονή και στην προσοχή, ίσως το ζητούμενο δεν είναι να πιέσουμε τα παιδιά να επανέλθουν, αλλά να αλλάξουμε εμείς, οι ενήλικοι, το πλαίσιο: λιγότερη οθόνη, περισσότερος χρόνος, περισσότερη παρουσία, ως καθημερινή πράξη που ξαναδίνει στα παιδιά το δικαίωμα να βαρεθούν, να δοκιμάσουν, να χάσουν, να γελάσουν, να συνεργαστούν. Ας παίξουμε, λοιπόν, λίγο ακόμη, δεν σημαίνει άλλη μία δραστηριότητα στο ήδη φορτωμένο πρόγραμμα της οικογένειας. Σημαίνει να ανοίξει, έστω για λίγο, ένας κοινός χώρος όπου οι κανόνες είναι απλοί, η χαρά ακούγεται δυνατά και οι αναμνήσεις φτιάχνονται χωρίς μεγάλη σκηνοθεσία — στο πάτωμα, στο τραπέζι της κουζίνας, στο «μαζί».
