Μια κρύα νύχτα του Νοεμβρίου, ήρθε ένα βιβλίο να με ταξιδέψει πίσω στα καλοκαίρια. Τότε που ήμουν εγώ το παιδί και με φρόντιζαν η γιαγιά και ο παππούς για ένα τρίμηνο στο εξοχικό. Τότε που τα παιδιά μας ήταν ακόμα μικρά και τα φροντίζαμε ο μπαμπάς τους κι εγώ για έναν μήνα στο εξοχικό. Τότε που τα παιδιά μας, μεγάλα πια, ξαναβρήκαν τη χαμένη από την πανδημία και την εφηβεία παιδικότητά τους δίπλα στη θάλασσα, μέσα στη φύση, χωρίς να θέλουν (τουλάχιστον επίσημα) φροντίδα.
Τώρα, απαλλαγμένη από τα άγχη τού να μεγαλώνεις μικρά παιδιά, μπορώ να χαρώ ξανά και εγώ τα καλοκαίρια μου και να θυμηθώ την ανεμελιά μιας εποχής που, δυστυχώς, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί… Γιατί όταν η ώρα του ουρανού πηγαίνει ροζ με πορτοκαλί γίνονται θαύματα. Τα μικρά παιδιά αφήνουν κάτω τα κινητά τους και χαζεύουν ψηλά, οι έφηβοι βγαίνουν από τα καβούκια τους, τσιμπούν κάτι από το τραπέζι και πέφτουν στη θάλασσα, οι ενήλικοι τσουγκρίζουν τις μπίρες ή τα τσίπουρά τους και οι γλώσσες λύνονται.
Θυμόμαστε για λίγο την ομορφιά της ζωής, ξεχνάμε τους απλήρωτους λογαριασμούς και τα άγχη των εξετάσεων και της δουλειάς, χρησιμοποιούμε την οθόνη μόνο για να απαθανατίσουμε αυτό που συντελείται μπροστά στα μάτια μας και αρχίζουμε να ονειρευόμαστε και πάλι! Αφηγούμαστε αναμνήσεις, φτιάχνουμε αναμνήσεις, κάνουμε για λίγο σχέδια για το αβέβαιο μέλλον που έρχεται και περιμένουμε το πρώτο φεγγαρόφωτο για μια τελευταία βουτιά.
Και έτσι, γεμίζουμε με δύναμη, για να φτιάξουμε σε λίγες ώρες πρωινό, να πιάσουμε κάναν αστερία και πολλά κοχύλια, να κάνουμε κούνια κάτω από τα πεύκα φορώντας μαγιό, να βγάλουμε φακίδες στον ήλιο [δεν μαυρίζω ποτέ, κοκκινίζω αν δεν προσέξω και κυρίως είμαι μια κινούμενη πανάδα], να φάμε μια χωριάτικη ή/και ένα παγωτό, να ταΐσουμε τις θερινές μας γάτες, να κάνουμε την παρασπονδία και να “χτυπήσουμε” μια γερή μερίδα λουκουμάδες!
“Η ώρα του ουρανού πήγε ροζ με πορτοκαλί”, της Λίλιας Γκούνη-Σοφικίτη συνεχίζει να μας ζεσταίνει. Ναι, είναι μια ώρα αμιγώς καλοκαιρινή. Μήπως, όμως, να βάλουμε στόχο να την εντοπίζουμε –κι ας κρατάει λιγότερο, κι ας προσφέρει λιγότερα– κάθε εποχή; Η εικονογράφηση του Βασίλη Κουτσογιάννη, με την απαλή παλέτα ουράνιων και γήινων αποχρώσεων, αποδίδει ονειρικά ένα καλοκαίρι πραγματικό και μαγικό συνάμα.
Λέξεις και εικόνες μεταφέρουν ξαφνικά τον αναγνώστη κάθε ηλικίας αλλού. Στη θάλασσα. Όπου τρώει λουκουμάδες. Όπου αφηγείται ή ακούει ιστορίες. Όπου κάνει ύπτιο μέσα στο νερό, με τα μάτια στραμμένα στον πορτοκαλορόζ θόλο. Το βιβλίο αυτό είναι ένα απολαυστικό ταξίδι στον χρόνο. Ευχαριστώ, Λίλια! Ευχαριστώ, Βασίλη! Μου ανοίξατε τα μάτια να αναζητώ αυτή την ιδιαίτερη ώρα και τώρα, που χειμωνιάζει και τη νιώθω τόσο μακριά.
Λίγα λόγια για το βιβλίο «Η ώρα του ουρανού πήγε ροζ με πορτοκαλί»: Η ευτυχία ταξιδεύει με τη μυρωδιά του πρωινού της γιαγιάς. Το μεσημέρι πλατσουρίζει στη θάλασσα. Όταν η ώρα του ουρανού πάει ροζ με πορτοκαλί, ξεκουράζεται ακούγοντας και εκείνη ιστορίες, κρατώντας ένα μπολ γεμάτο λουκουμάδες με μέλι. Με μια βάρκα, ετοιμάζεται να ταξιδέψει στο φεγγαρόφωτο. Κρατά ξύπνια τα παιδιά… Λίγο ακόμα…
Η ώρα του ουρανού πήγε ροζ με πορτοκαλί, Εκδόσεις Πατάκη, 3+
Κείμενο: Λίλια Γκούνη-Σοφικίτη
Εικονογράφηση: Βασίλης Κουτσογιάννης
