Για καλή του τύχη (ή για λόγους οικονομίας του παραμυθιού, γιατί μοιάζουν να είναι βγαλμένοι μέσα από την πιο τρελή φαντασία αυτοί οι δυο άνθρωποι), ο μπαμπάς του και η μαμά του δεν παρασύρονται από τους φρενήρεις ρυθμούς του παιδιού τους και δεν ενθουσιάζονται με την πολυπραγμοσύνη του.
Έρχονται, λοιπόν, να διδάξουν στο παιδί τους πώς να ζει ήρεμα, εκτιμώντας την κάθε του στιγμή και απολαμβάνοντας όσα έχουν πραγματικά ουσία για εκείνο. Είναι οι γονείς που θα έπρεπε να είμαστε, όμως δεν τα έχουμε καταφέρει ακόμα. Δυο πράγματα παρέχουν στον γιο τους αφειδώς: Χρόνο και αγάπη, έτσι ώστε το πιτσιρίκι τους να χαλαρώσει και να επιλέξει τα σημαντικά εκείνα που δεν πρέπει να μείνουν μισά.
Το αγόρι τα καταφέρνει! Μα όταν συναντάει ένα πολύτιμο κορίτσι, βλέπει ξανά τον εαυτό του ως παιδί. Γιατί το πολύτιμο κορίτσι βιάζεται τόσο που αφήνει τα πάντα στη μέση. Κανείς δεν το προστάτεψε ως τότε από τη λαιμαργία με την οποία ζούμε ή μάλλον καταναλώνουμε τη ζωή μας.
Τότε το αγόρι, μεγαλωμένο πάνω σε γερά θεμέλια, ενδυναμωμένο από τους γονείς του, την παίρνει από το χέρι και της ξανασυστήνει τον κόσμο, όπως έκαναν κάποια χρόνια πριν για εκείνο οι δικοί του. Και η αγάπη τους ανθεί, καρποφορεί και δημιουργεί ένα νέο πλάσμα, που θα μάθει να περιμένει και να αφοσιώνεται σε ό,τι πραγματικά αξίζει.
Πριν διαβάσετε το παραμύθι στα παιδιά σας, να είστε σίγουροι πως θα μπορέσετε να τους προσφέρετε χώρο και χρόνο για πραγματική οικογενειακή σύνδεση. Η γονεϊκότητα δεν είναι task με λίστες εκκρεμοτήτων και τα παιδιά μας δεν είναι ρομπότ. Κάποιος σίγουρα θα μου αντιπαρέβαλε τις δυσκολίες της σύγχρονης ζωής και είμαι 100% μαζί του. Μόνο που τελικά διαπιστώνω ότι, αντί να φροντίζουμε να μην προσθέτουμε άλλα ζόρια σε όσα δεν μπορούμε να αλλάξουμε, πράττουμε εντελώς αντίστροφα.
Τροφή για σκέψη καταρχάς για τους ενήλικους, λοιπόν, το υπέροχο «Όλα μισά». Και έπειτα, μια καθησυχαστική αφήγηση για όλα τα παιδιά που πήζουν, που πνίγονται, που συντρίβονται κάτω από το βάρος άχρηστων κοινωνικών κατασκευών, με μεγάλο κόστος στην ψυχική τους υγεία.
Οι εικόνες του Αχιλλέα είναι έργα τέχνης. Γιατί αυτό είναι πάνω απ’ όλα ο Ραζής, ζωγράφος και όχι απλός εικονογράφος. Το βιβλίο απευθύνεται, νομίζω, σε παιδιά άνω των 5 ετών. Και τους πιο mindfull γονείς να έχουν, ζουν μια ζοφερή καθημερινότητα μόνο και μόνο στο σχολείο. Και φυσικά απευθύνεται σε ΟΛΟΥΣ τους γονείς. Κυρίως σε αυτούς. Κατερίνα, Αχιλλέα, συγχαρητήρια!
