Παιδικά βιβλία για τη Γιορτή της Μητέρας

Highlights

Το πρώτο που μου έρχεται στον νου κάθε τέτοια μέρα είναι μια τρυφερή παιδική ζωγραφιά και τα πιο αγνά λόγια γραμμένα ακόμα μέσα από την ψυχή, χωρίς λογική διαμεσολάβηση. Λέω, λοιπόν, να ξεκινήσω αυτό το μικρό αφιέρωμα στα παιδικά βιβλία για τη Γιορτή της Μητέρας, με ένα κείμενο κυριολεκτικά γεμάτο χρώματα και ζωγραφιές, μα και αφιερωμένο στη σημερινή ημέρα.

Τα περίφημα Κραγιόνια σε κείμενο του Drew Daywalt και εικονογράφηση του Oliver Jeffers είναι μια ευφάνταστη, διασκεδαστική και κυρίως πολύχρωμη σειρά βιβλίων, όπου κάθε κραγιόνι έχει τη δική του προσωπικότητα και τις δικές του εμπειρίες, και όλα μαζί δεν διστάζουν να τις μοιραστούν, με τρυφερότητα και χιούμορ, με τα παιδιά από δύο ετών.

Στο βιβλίο Τα κραγιόνια γιορτάζουν τη Γιορτή της Μητέρας, με αφορμή –τι άλλο;– τη Γιορτή της Μητέρας, τα κραγιόνια γιορτάζουν κόσμο πολύ! Ρωτούν, λοιπόν, τα παιδιά ποιους γιορτάζουν εκείνα και προτείνουν ευφάνταστες ιδέες –πώς αλλιώς;– μέσα από τη ζωγραφική. Με κείμενο διασκεδαστικό, ιδανικό για φωναχτή ανάγνωση, τρυφερό και συμπεριληπτικό!

Τα κραγιόνια γιορτάζουν τη Γιορτή της Μητέρας και κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος, σε μετάφραση του Φίλιππου Μανδηλαρά.

Το ποντικάκι αναζητά ξανά και ξανά στο δάσος το πιο όμορφο και ξεχωριστό δώρο για τη μαμά του. Όμως, τίποτα δεν πάει όπως το είχε φανταστεί… Όταν έρχεται η μέρα που εκείνη γιορτάζει τα γενέθλιά της, εκείνο δεν έχει ακόμα τίποτα στα χέρια του για να της προσφέρει. Πώς θα της δείξει τώρα την αγάπη του;

«Το πιο όμορφο δώρο στον κόσμο», της Μιρέια Ολιβέ Ομπραδόρς, σε εικονογράφηση της Αναστάσια Γουέσσεξ, είναι ένα οικουμενικό παραμύθι για την τρυφερότητα και την απεριόριστη αγάπη που θα συναρπάσει όλη την οικογένεια. Εκκινεί από τη συνήθη αγωνία των πολύ μικρών παιδιών να δείξουν στους γονείς τη λατρεία τους με γενναιοδωρία, χωρίς να έχουν κάτι «εντυπωσιακό» και μεγάλο να τους προσφέρουν ως δώρο.

Καθώς η αφήγηση προχωράει, οι μικροί αναγνώστες καταλαβαίνουν πόσο σημαντική είναι για τη μαμά ποντικίνα η πρόθεση του ποντικιού της και ανακουφίζονται, καθώς γνωρίζουν την ανιδιοτέλεια.

«Το πιο όμορφο δώρο στον κόσμο» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη, σε μετάφραση του Ευριβιάδη Σοφού.

Συνεχίζουμε με δυο τρυφερά βιβλία της Καπισίν Λεγουάλ, εικονογραφημένα από τη Μοντ Λεγκράν, με κοινή φιλοσοφία στο έμμετρο κείμενο και στην εικονογράφηση, γλυκιά και αρμονική. Αφετηρία τους η μοναδική και ανεξάντλητη αγάπη της μαμάς προς το παιδί και του παιδιού προς τη μαμά. Αυτός ο τόσο ξεχωριστός και ενδυναμωτικός και για τις δυο πλευρές δεσμός αποτυπώνεται εύστοχα, ώστε να ευνοεί την ταύτιση εκατέρωθεν.

Στις σελίδες του Αυτή η μαμά που τόσο σ’ αγαπά κυκλοφορούν ένα σωρό μαμάδες που υπάρχουν στον κόσμο. Μαμάδες που μαθαίνουνε να παίζουνε τρομπέτα, άλλες που άριες τραγουδούν φορώντας τουαλέτα, μαμάδες με καπέλο και στολή, μαμάδες που κάνουν γιόγκα και γυμναστική, άλλες με κολάν κι άλλες με καλσόν κι άλλες που είναι τέλειες σχεδόν… Και ανάμεσά τους υπάρχει μια μαμά που αγαπάει το παιδί της μ’ όλη της την καρδιά.

Στις σελίδες του Αυτό το παιδί που τ’ αγαπώ πολύ κυκλοφορούν ένα σωρό πλάσματα που ζουν στη Γη. Πουλιά που κελαηδάνε, έντομα που τσιμπάνε, ψάρια ροζ, μπλε, πορτοκαλί, κι ίσως και κάποιοι Αρειανοί… Και ανάμεσά τους υπάρχει ένα μικρό παιδί που η μαμά του τ’ αγαπά πολύ.

Διαβάστε δυνατά, πάρτε τα λόγια σας στην αρχή, μετά αλλάξτε ρόλους, αυτοσχεδιάστε, παίξτε, αγαπηθείτε με όλη σας την καρδιά και χτίστε μια παντοτινή σύνδεση ανάμεσά σας. Ιδανικά για ιστορία καληνύχτας, ακόμα και από τη βρεφική ηλικία, καθώς η φωνή του γονέα σε συνδυασμό με το κείμενο μπορεί να λειτουργήσει καθησυχαστικά και να βοηθήσει και τις δυο πλευρές να κατανοήσουν τι σημαίνει άνευ όρων αγάπη.

Τα βιβλία Αυτή η μαμά που τόσο σ’ αγαπά και Αυτό το παιδί που τ’ αγαπώ πολύ κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο, σε μετάφραση της Μάρως Ταυρή.

Για να θυμηθούμε, λίγο, οι μαμάδες πώς μας βλέπουν τα μικρά παιδιά! Ας μην ξεχνάμε ότι συνήθως φαντάζουμε υπερηρωίδες στα μάτια τους! Το Σ’ αγαπώ, σούπερ μαμά! είναι ένα υπέροχο καρτονέ βιβλίο για παιδιά από δύο ετών, ιδανικό για δώρο τη γιορτή της μητέρας, αλλά και για κάθε άλλη στιγμή.

Η Αλεξάνδρα Γκαριμπάλ γράφει σαν να τους δίνει τον λόγο να περιγράψουν εκείνα τις μαμάδες! Οι μαμάδες είναι τέλειες! Παίζουνε γελάνε και μας παίρνουν αγκαλιά, ακόμα κι αν θυμώνουν κι αυτές καμιά φορά. Όλα τα γιατρεύουν μ’ ένα φιλάκι τους γλυκό. Ζήτω οι μαμάδες! Τις αγαπάμε ως τον ουρανό!

Το απλό, απόλυτα εύστοχο έμμετρο κείμενο και η ζωντανή εικονογράφηση της Κλόντια Μπελίνσκι, χιουμοριστική και γεμάτη μικρές εκπλήξεις, βοηθούν το νήπιο να εμπεδώσει ότι η μητέρα του έχει ατέλειες, όπως κάθε μητέρα. Όμως η αγάπη της είναι παρούσα σε κάθε εύκολη ή δύσκολη, μικρή ή μεγάλη πτυχή της καθημερινότητας και δεν έχει όρους και όρια.

Το βιβλί0 Σ’ αγαπώ, σούπερ μαμά! κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση . 

Και αν με τούτα και μ’ εκείνα, οι μαμάδες είμαστε τόσο υπέροχες ώστε να οδηγήσουμε τα παιδιά μας να νοσήσουν από… «Μαμακίαση»; Αυτό παθαίνει κάποιες φορές η Μαρτίνα, όταν πρέπει να αποχωριστεί τη μαμά της και στενοχωριέται τόσο πολύ. Η γιαγιά της διαγιγνώσκει ότι έχει μαμακίαση. Η Μαρτίνα δεν μπορεί να καταλάβει τι είναι η μαμακίαση. Μήπως είναι κάτι σοβαρό; Γιατρεύεται; Αλήθεια, οι ενήλικοι συνειδητοποιούμε πώς νιώθουν τα παιδιά μακριά μας και να τους δείξουμε σεβασμό, αντί να τα κοροϊδέψουμε ή να τα απαξιώσουμε;

Η Μάρτα Πράδα και η Μερσέ Τόους, με το κείμενο και την εικονογράφησή τους αντίστοιχα, δημιουργούν μια χιουμοριστική αφήγηση που απενοχοποιεί ή ακόμα καλύτερα απο-παθολογικοποιεί την προσκόλληση και την παιδική αγωνία, στηρίζοντας την ανάπτυξη υγιούς συναισθηματικού δεσμού ανάμεσα στη μητέρα και το παιδί. Ας μην ξεχνάμε ότι για να αποκτήσει το παιδί αυτονομία, χρειάζεται πρώτα να αισθανθεί ασφάλεια στο πλαίσιο μιας άνισα εξαρτημένης σχέσης, δηλαδή να είναι… μαμάκιας!

Το παραμύθι, για παιδιά από δύο ετών, θα βοηθήσει την οικογένεια να απαλλαγεί από ταμπέλες και προκαταλήψεις σχετικά με την ανατροφή των παιδιών, για παράδειγμα ότι η μητρική αγκαλιά κακομαθαίνει το παιδί, και να ζήσουν όλοι μαζί όσο το δυνατόν πιο αρμονικά, με το κάθε μέλος να σέβεται τις ανάγκες του άλλου.

Η «Μαμακίαση» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση της Δέσποινας Δρακάκη.

Ας κάνουμε τώρα ένα βήμα πίσω. Τι θα απαντούσατε στο παιδί σας αν αναρωτιόταν πώς ήταν ο κόσμος σας πριν από τη δική του άφιξη; Πώς περάσατε από το πριν στο μετά; Τι μεταβλήθηκε μέσα σας; Πώς άλλαξε η παρουσία του την αντίληψή σας για ζωή και τα συναισθήματά σας;

Στο «Πριν έρθεις στον κόσμο», ένα συγκινητικό αναγνωστικό ταξίδι για παιδιά από 4 ετών και τους γονείς τους, η Μαρία Λοϊζίδου απαντά, δημιουργώντας μια σύγχρονη ανώνυμη ηρωίδα, που ακροβατεί από το πριν προς το μετά, μέσα από μια λιτή, μα γεμάτη συναίσθημα πορεία προς την αυτογνωσία της μητρότητας.

Πριν έρθει το παιδί της στον κόσμο, η γυναίκα αντιλαμβανόταν τη ζωή ως κυριολεξία. Τα δέντρα ήταν απλώς δέντρα. Τα σύννεφα στον ουρανό δεν σχημάτιζαν κάτι. Στο σπίτι, το κάθε πράγμα είχε τη θέση του και όλα είχαν τον σκοπό τους. Η κουβέρτα ήταν για να ζεσταίνεται, τα μαξιλάρια για να ξεκουράζεται, η κατσαρόλα για να μαγειρεύει. Τα χέρια της, πάντα γεμάτα, κρατούσαν σταθερά την οργανωμένη καθημερινότητά της. Μέσα σε αυτή την πληρότητα, όμως, θυμάται ότι κάτι της έλειπε.

Όταν ήρθε στον κόσμο εκείνο, όλα άλλαξαν. Τα χέρια της γυναίκας μεταμορφώθηκαν σε χέρια μητέρας. Μεγάλωσαν για να κρατήσουν μια ολοκαίνουργια καθημερινότητα, σε έναν απρόσμενο κόσμο που ανοίχτηκε μπροστά της, μέσα από μια νέα οπτική. Έναν κόσμο ολοκληρωτικά γεμάτο από το παιδί της, όπου όλα σημαίνουν κάτι παραπάνω.

Η Έφη Λαδά εικονογραφεί με το χαρακτηριστικό της ύφος τον ποιητικό κόσμο που πλάθει με τις λέξεις της η Λοϊζίδου και μαζί δημιουργούν ένα συγκινητικό αναγνωστικό ταξίδι για τη μοναδικότητα της σχέσης μητέρας-παιδιού.

Το «Πριν έρθεις στον κόσμο» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός. 

Ακόμα περισσότερες παιδικές ερωτήσεις προς τις εορτάζουσες περιμένουν απαντήσεις. Στο πρωτότυπο διηλικιακό κείμενο της Μιλέν Βινιό, εικονογραφημένο τρυφερά από τη Μοντ Ροζιέ, ένα παιδί αναρωτιέται: «Το ήξερες, μαμά;» και ξεκινάει να μοιράζεται μαζί της τη γνώση του. Με οξυδερκή ματιά, που αντιλαμβάνεται τη μητρότητα ως κάτι περισσότερο από ένα παιχνίδι με κούκλες, το παιδί τής εξηγεί όσα εκείνη δυσκολεύεται να πιστέψει για τον εαυτό της.

Με τον τρόπο αυτό, τη συστήνει στους αναγνώστες χωρίς καμία στερεοτυπική εξιδανίκευση, όπως πραγματικά είναι. Μια μητέρα δεν μπορεί απλώς να θυσιάζεται. Είναι άνθρωπος. Με αλλαγές στο σώμα μετά τον τοκετό, κουρασμένη, εκνευρισμένη, γεμάτη αμφιβολίες, αλλά και γεμάτη αγάπη που αγκαλιάζει τις κοινές τους στιγμές.

Το κείμενο αναδεικνύει με ειλικρίνεια τις δυσκολίες της σύγχρονης μητρότητας, την απαίτηση για τελειότητα, τη σωματική και ψυχική κόπωση, τα πολλά «πρέπει» που τη συνοδεύουν. Μέσα από το τέχνασμα των ερωτήσεων που θέτει και των απαντήσεων που δίνει το ίδιο το παιδί, ο μύθος της «τέλειας μαμάς» αποδομείται χωρίς να προκαλεί ματαίωση, ούτε σε εκείνο ούτε στην εξαντλημένη μητέρα, που καταλαβαίνει ότι ο νέος ρόλος της δεν απαιτεί εξωπραγματικές δυνάμεις.

Αυτό που χρειάζεται ένα παιδί είναι τη μαμά του παρούσα, με την καρδιά και την αγκαλιά της ανοιχτή, να κάνει το καλύτερο που μπορεί κάθε φορά. Κι ας έχει μαύρους κύκλους και ραγάδες και κόπο και ενοχές. Το ότι είναι εκεί αρκεί.

Το «Το ήξερες, μαμά;» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, σε μετάφραση της Πετρούλας Γαβριηλίδου.

Έχουμε άλλη μία παιδική απορία να εκφράζεται μέσω ενός παραμυθιού. «Γιατί δεν κοιμάσαι, μαμά;», αναρωτιέται ο Χάρης, ο ήρωας του Μάκη Τσίτα, φιλοτεχνημένος, όπως και το περιβάλλον του, από τη Γιώτα Κοκκόση. Η μαμά του δεν μπορεί να κοιμηθεί, γι’ αυτό και του ζητάει να τη βοηθήσει, με ένα παιχνίδι αντιστροφής ρόλων. Να της πει ένα παραμύθι προκειμένου να τη νανουρίσει… Η μαμά ξαπλώνει και ο γιος αρχίζει να της αφηγείται μια ιστορία για ένα αγόρι και τον σκύλο του…

Όμως η μαμά δεν ηρεμεί. Πώς, άλλωστε, να μπορέσει να ηρεμήσει; Ξαφνικά, θυμάται ότι ξέχασε να σημειώσει τα ψώνια. Ύστερα ότι δεν έβαλε το φαγητό στο ψυγείο. Έπειτα ότι δεν έπλυνε τα πιάτα. Ο Χάρης, όμως, δεν την αφήνει να σηκωθεί. Πέραν από το παιχνίδι τους, κατανοεί ότι η μαμά έχει ανάγκη από ξεκούραση, ό,τι κι αν αφήνει πίσω της. Γι’ αυτό και επιμένει ότι πρέπει να κλείσει τα μάτια της, να ακούσει όλη την ιστορία, ώστε τελικά να την πάρει ο ύπνος.

Πώς θα κοιμηθεί η μαμά; Κάποια πράγματα μπορεί να τα αναλάβει ο μπαμπάς. Κάποια άλλα μπορεί να τα αναλάβει ο ίδιος ο Χάρης. Θα καταφέρει, άραγε, να καθησυχάσει και να χαλαρώσει τη μαμά του, τόσο ώστε να την πάρει επιτέλους ο ύπνος, με κλειστά και τα δυο μάτια;

Το παραμύθι του Μάκη Τσίτα βάζει στο επίκεντρο το συχνά αόρατο φορτίο της διαχείρισης και της οργάνωσης της οικιακής καθημερινότητας που κουβαλούν στη συντριπτική πλειονότητα των νοικοκυριών οι μητέρες (mental load) και αντιμετωπίζει με ρεαλισμό τις κοινωνικές προσδοκίες που τις βαραίνουν και τις καθορίζουν, προκειμένου να τις αποδομήσει.

Επιλέγει ως κεντρικό ήρωα ένα συνηθισμένο παιδί με πλούσια φαντασία, μα και λογική, ενσυναίσθηση και άγχος. Ένα αγόρι που δεν απαιτεί πια να γυρίζει ο κόσμος γύρω του, γιατί έχει μεγαλώσει λίγο και αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχει τέτοιο περιθώριο. Ένα αγόρι που δεν τρέφει ψευδαισθήσεις. Η μαμά του είναι εύθραυστη, όπως είμαστε όλες οι μαμάδες. Είναι, όμως, και γενναία, γιατί του ζητάει βοήθεια. Ο Χάρης θέλει να τη φροντίσει, αφού μια ζωή τον φροντίζει εκείνη. Το πρόβλημα είναι ότι η μαμά δυσκολεύεται να δεχτεί τη βοήθεια που η ίδια ζήτησε.

Το οικογενειακό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η άυπνη μητέρα δεν αποτυπώνεται ως συντηρητικό ούτε στερεοτυπικό. Το αντίθετο. Όμως, λέει την αλήθεια. Ελάχιστα νοικοκυριά έχουν καταφέρει μια πραγματική ισότητα στο μοίρασμα των οικογενειακών ευθυνών, ακόμα κι αν τα μέλη τους έχουν τις καλύτερες προθέσεις.

Οι μητέρες ακροβατούμε μεταξύ της αποδοχής της μη τελειότητάς μας και της στερεοτυπικής επιτέλεσης ενός κοινωνικά φορτισμένου ρόλου, γιατί δεν μας επιτρέπουν οι συνθήκες να πατήσουμε κάπου σταθερά. Μετατρέπουμε τα παιδιά σε ψυχολόγους μας; Ίσως. Μπορούμε να τους αποκρύψουμε την αλήθεια μας; Όχι. Μπορούμε, όμως, να τους δώσουμε τον χώρο που τους αντιστοιχεί, προετοιμάζοντάς τα ταυτόχρονα για να γίνουν ενεργοί πολίτες, παίζοντας μαζί τους, όπως προσπάθησε η μαμά του παραμυθιού.

Το «Γιατί δεν κοιμάσαι, μαμά;» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο.

Ο βραβευμένος Kobi Yamada γράφει το «Χάρη σε σένα, μαμά», με εικόνες της Natalie Russell, ως μια τρυφερή ωδή στη μητέρα του, αλλά και σε κάθε μητέρα. Ένα βιβλίο ευγνωμοσύνης, γραμμένο για όλα όσα έκανε και συνεχίζει να κάνει μια μαμά: για τη φροντίδα, την καθοδήγηση, την πίστη στο παιδί της, τη σταθερή της παρουσία. Για όλα όσα το βοηθούν να χτίσει προσωπικότητα, χαρακτήρα. Για όλα όσα το διαμορφώνουν.

Στον πυρήνα του ποιητικού κειμένου βρίσκεται ως κινητήρια δύναμη η ευγνωμοσύνη. Η απλή εικονογράφηση, κλασική, με πρωταγωνιστές μια μαμά αρκούδα και το αρκουδάκι της μέσα στην τρυφερή ρουτίνα τους, βοηθάει τα παιδιά από πέντε ετών να ταυτιστούν, να εξερευνήσουν τα συναισθήματά τους και να μάθουν να τα εκφράζουν. Ιδανικό και ως συμβολικό δώρο προς μαμάδες κάθε ηλικίας.

Το «Χάρη σε σένα, μαμά» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διόπτρα, σε μετάφραση της Μυρσίνης Γκανά.

«Κοιμήσου, μωρό μου. Δε νυστάζω ακόμα, μαμά». Σας θυμίζει κάτι ο παραπάνω διάλογος; Η μικρούλα Ματίνα μηχανεύεται χίλιους τρόπους για να κερδίσει λίγο ακόμα χρόνο πριν από την τελευταία καληνύχτα. Η μαμά της, με αγάπη και τρυφερότητα, θα προσπαθήσει να διαλύσει τους φόβους του κοριτσιού για το σκοτάδι και να της δείξει τον δρόμο για τον κόσμο των ονείρων. Συνταξιδιώτες τους όλοι οι ήρωες των κλασικών παραμυθιών –η Σταχτοπούτα, η Κοκκινοσκουφίτσα, η Χιονάτη, ο Πινόκιο–, που κι αυτοί κάθε νύχτα κοιμούνται κι ονειρεύονται.

Επαναφέροντας στο σήμερα παλιές ιστορίες που χρησίμευαν παλιά για ανακούφιση και νανούρισμα, η Μαρία Παπαγιάννη πλάθει μια σύγχρονη μαμά που αξιοποιεί την παράδοση. Όλες οι γυναίκες φέρουμε στη συλλογική μας μνήμη τη μητρική κληρονομιά που συνδυάζει τάισμα, αγκαλιά και αφήγηση, προκειμένου να αποκοιμίσουμε ένα ανήσυχο παιδί. Αυτό πάει τόσο πίσω από γενιά σε γενιά, ώστε να μην αμφισβητείται η αποτελεσματικότητά του. Απλώς πλέον έχουμε κάνει χώρο και στους άντρες να συμμετάσχουν σε αυτό το τελετουργικό.

Στην ανθρώπινη συνείδηση, πρώτα η μαμά είναι «πάντα εδώ». Και έχει εργαλεία ανακούφισης του αρχέγονου φόβου για το σκοτάδι που κρατούν από παλιά στη φαρέτρα της και θα κάνουν το παιδί να πει τελικά «Καληνύχτα, μαμά», εμπιστευόμενο τη μητρική προστασία.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το βιβλίο αυτό είναι το πρώτο παραμύθι της Παπαγιάννη, που εγκαινίασε τη σπουδαία λογοτεχνική της πορεία. Η νέα εικονογράφηση της Ντανιέλας Σταματιάδη για την επετειακή έκδοση του 2024 διαφέρει εντελώς από την πρωτόλεια του 2001, δίνοντας στη μητρική στοργή και στην τελετουργία μια πιο σύγχρονη ματιά.

Το βιβλίο «Καληνύχτα, μαμά» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη.

Το κλασικό, πλέον, βιβλίο της Μαρίνας Γιώτη «Μια καρδιά» ξεκίνησε από ένα γράμμα που έγραψε στην κόρη της όταν ήταν μόλις δύο χρονών. Καθώς γνώριζε ότι η σχέση μεταξύ μητέρας και κόρης συχνά περνάει από σαράντα κύματα εκεί κοντά στην εφηβεία, ήθελε η κόρη της να θυμάται πως, ό,τι κι αν γίνει, η μητέρα της θα είναι πάντα δίπλα της, ο φύλακας άγγελός της, ο μεγαλύτερος υποστηρικτής της.

Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη μεγάλη σειρά των γυναικών που εναλλάσσονται στη θέση της μάνας και της κόρης. Και αφορά όλα όσα θα θέλαμε να πούμε στις κόρες μας και στις μητέρες μας, αλλά συχνά το αφήνουμε για μια άλλη στιγμή, που δεν έρχεται ποτέ…

Το βιβλίο «Μια καρδιά» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διόπτρα

Στη λίστα με τα παιδικά βιβλία για τη Γιορτή της Μητέρας, έχει θέση και μια πρωτότυπη αφήγηση, που γιορτάζει όλα τα άτομα που επιτελούν μητρικό ρόλο στο σύγχρονο οικογενειακό περιβάλλον, φωτίζοντας κάθε πλάσμα που μεγαλώνει ένα ή περισσότερα παιδιά. Αφιερωμένο σε κάθε γονιό ή άλλον φροντιστή ή φροντίστρια, που είναι και μαμά και μπαμπάς μαζί, και μπαμπάς και μαμά μαζί, χωρίς να ανταποκρίνεται απαραίτητα στον στερεοτυπικό του κοινωνικό ρόλο. Και βέβαια στα παιδιά του. Δεν έχουμε μόνο μαμάδες και μπαμπάδες. Έχουμε επίσης «Μπαμάδες και Μαμπάδες».

Τις/τους περιγράφει ευφάνταστα ο Κυριάκος Αθανασιάδης, τους/τις απεικονίζει εντυπωσιακά οικεία η Ναταλία Καπατσούλια, με απόλυτη φυσικότητα. Μπορεί να είναι χνουδωτοί, μπορεί και με φολίδες, μπορεί να είναι καραφλοί ή να ’χουνε κοτσίδες. Μπορεί να είναι παρδαλές, πορτοκαλί και μπλε, ίσως και κιτρινόμαυρες, καρό και εμπριμέ. 

Οι γονείς/φροντιστές παρουσιάζονται ως πολύχρωμα, χαρισματικά πλάσματα (ζώα ή και όχι, συνηθισμένα ή ασυνήθιστα), χωρίς απαραίτητα διακριτό φύλο, που το καθένα έχει τη δική του προσωπικότητα και ιστορία. Έτσι, δημιουργείται ένας κόσμος όπου η διαφορετικότητα στο οικογενειακό, και όχι μόνο, πλαίσιο είναι φυσική και μαγική, ενθαρρύνοντας τη δημιουργική σκέψη, τη φαντασία και την αποδοχή.

Το βιβλίο ενισχύει την ευρύτερη κατανόηση της σύγχρονης οικογένειας, μακριά από στερεότυπα, βοηθώντας τα παιδιά να δουν ότι η αγάπη και η φροντίδα δεν έχουν συγκεκριμένη μορφή. Όπως και να είναι, μας αγαπάνε, τους αγαπάμε και τις αγαπάμε! Είναι οι μαμάδες και οι μπαμπάδες μας, οι μπαμάδες και οι μαμπάδες μας!

Το βιβλίο «Μπαμάδες και Μαμπάδες» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διόπτρα.