Ακούστηκε για πρώτη φορά στο διάλειμμα ενός προαυλίου ή στο κενό ανάμεσα στην πρώτη και στη δεύτερη ώρα ή ακόμη και στο σχόλασμα, καθώς τα παιδιά χαιρετούσαν το ένα το άλλο. Συνοδεύτηκε από την αυθόρμητη χειρονομία του ζυγίσματος μιας αόρατης μάζας με το ανεβοκατέβασμα των ανοιχτών παλαμών στον αέρα – και, ναι, παραδέξου το, ενήλικα, τότε γέλασες κι εσύ! Διαδόθηκε με την ταχύτητα του φωτός μέσα από τα social, όπως ήταν αναμενόμενο, και, έναν χρόνο μετά, δεν έχει παραδόξως ξεθωριάσει εντελώς και προκαλεί ένα αντανακλαστικό, σχεδόν συνωμοτικό, και μερικές φορές (δήθεν) ξινισμένο γέλιο. Είναι το 6–7 (six–seven).
Μα τι είναι επιτέλους αυτό το 6–7
Κι όταν ρωτήσαμε με απορία, περιέργεια, ίσως και καχυποψία: «Τι σημαίνει αυτό;», τα παιδιά είχαν ήδη σκεφτεί την ενήλικη ερώτηση, την είχαν ήδη θέσει οι ίδιοι στους διακινητές του συνθήματος: «Τίποτα, δε σημαίνει τίποτα».
Και τα έκπληκτα πρόσωπά τους συνάντησαν τα δικά μας, και ύστερα ένα μειδίαμα, και ύστερα σιωπή, και μέσα στη σιωπή ένα εκατομμύρια ερωτήματα για το πού πάει η νέα γενιά χωρίς αξίες, χωρίς ιδανικά, χωρίς κάτι πιο ουσιαστικό να πρεσβεύει. Ερωτήματα που τίθενται σε κάθε εποχή από τους ενήλικες που εξιδανικεύουν τη δική τους νεότητα και κοιτάζουν με αμφισβήτηση κάθε κίνηση της σύγχρονης νεότητας.
Σε όλα αυτά, έρχεται να προστεθεί και η εφηβική σλανγκ με ένα ρεσιτάλ νεολογισμών που σε εμάς μοιάζουν με γλωσσικό παραλήρημα –μπιφ, μπρο, φλεξάρω, κριντζ, κλοκ ιτ, σλέι.
Η γενιά του 6–7 κοιτάζει στα μάτια τον Μάη του ’68
Ώσπου ήρθε το φθινοπωρινό κίνημα της Γαλλίας που αναστάτωσε τις αρχές της χώρας – και μάλλον κάθε ευρωπαϊκής χώρας – που θεωρεί ότι η γενιά Ζ είναι μια γενιά υπνωτισμένη από την μπλε ακτινοβολία του κινητού, καμένη από το αδιάκοπο σκρολάρισμα και αποστεωμένη από κάθε διανοητικό προβληματισμό.
Κι όμως, οι έφηβοι και οι νέοι των γαλλικών συνοικιών απέδειξαν ότι δε βρίσκονται σε πνευματική αποσύνθεση. Η καθημερινή ζωή είναι το παν για τον άνθρωπο ανεξαρτήτως ηλικίας, γιατί είναι η καθημερινή ζωή και όχι ένα διάλειμμα από αυτή. Και όταν αυτή γίνεται αβάσταχτη, πρέπει να αντιδράσεις, γιατί ακόμη είσαι ζωντανός και ζωντανός σημαίνει να διεκδικείς ένα καλύτερο περιβάλλον ζωής και δράσης.
Οι κακές σχολικές δομές, οι ελλείψεις σε καθηγητές, οι χαμηλοί μισθοί για τους νέους που θέλουν να ανεξαρτητοποιηθούν, προκάλεσαν την αντίδρασή τους σε ένα πολιτικό σύστημα που δεν τους αντιμετωπίζει ως ζωντανούς οργανισμούς που τους συντηρεί με πολιτικές οικονομικής λιτότητας δεκαετιών ωσότου μεγαλώσουν, γεράσουν και η ικμάδα της αντίδρασής σβήσει από τη φθοροποιό δύναμη του χρόνου, της συνήθειας και της ανάγκης για επιβίωση και μόνο.
“La génération 6–7 refait Mai ’68”, ένα σύνθημα που έγινε viral στα κοινωνικά δίκτυα, με τους ίδιους τους νέους να αυτοσαρκάζονται ως απόγονοι του Μάη του ’68, αποδεικνύει ότι δεν είναι η γενιά του τίποτα. Μαζί με τα σακίδια, τα ακουστικά και τα κινητά τους, κουβαλούν στις πλάτες και στους ώμους τους το βάρος μιας ευρωπαϊκής πολιτικής που δεν έχει καταφέρει να τους πείσει ότι έχει σαφή στοχοθεσία για μία δίκαιη κοινωνική πολιτική, δεν έχει καταφέρει να τους πείσει ότι η φωνή τους έχει σημασία και ότι δεν είναι απλοί ταξιδιώτες των Erasmus προγραμμάτων που γνωρίζουν αξιοθέατα και βγάζουν τουριστικές selfies, δεν έχει καταφέρει να μετασχηματίσει το ευρωπαϊκό όραμα σε ευρωπαϊκή πράξη.
Γιατί αυτή η χειρονομία ζυγίσματος, τελικά, του 6–7 μπορεί να κρύβει και ένα υποσυνείδητο και υπόρρητο αίτημα: να βρούμε, επιτέλους, μέσα σε αυτή την ιστορική συγκυρία την ευρωπαϊκή μας ισορροπία και την κοινή πολιτική και πολιτισμική μας ταυτότητα. Κάπου εκεί, στη μέση, ανάμεσα στο 6–7.
Η Μαρία Κασιμάτη είναι φιλόλογος, συγγραφέας και δημιουργός εκπαιδευτικού υλικού.
