Highlights
- Ρωγμές, καθιζήσεις και άλλες φθορές σε πολυκατοικίες της Κυψέλης έχουν συνδεθεί με τα έργα της Γραμμής 4 του Μετρό.
- Μητέρα μονογονεϊκής οικογένειας περιγράφει πώς η αβεβαιότητα για την ασφάλεια του σπιτιού έχει ανατρέψει την καθημερινότητά της.
- Η ίδια καταγγέλλει καθυστερημένη ενημέρωση, έλλειψη έγγραφων εγγυήσεων και ανεπαρκείς μέχρι στιγμής ελέγχους.
- Η οικογένεια παραμένει στο διαμέρισμα, ενώ η μητέρα συνεχίζει να πληρώνει στεγαστικό δάνειο και δεν γνωρίζει τι θα συμβεί αν απαιτηθεί μακροχρόνια απομάκρυνση.
- Οι κάτοικοι ζητούν δομοστατικό έλεγχο, πλήρη αποκατάσταση των ζημιών, αποζημιώσεις και σαφή πιστοποίηση ότι τα κτίρια είναι ασφαλή.
Κυψέλη 2026. Εδώ και μήνες, έχουν εμφανιστεί ζημιές που συνδέονται με τα έργα του Μετρό για τη Γραμμή 4: ρωγμές σε κτίρια, καθιζήσεις εν εξελίξει και άλλες φθορές, σε περίπου 200 διαμερίσματα. Στη δημόσια συζήτηση κυριαρχούν, αναμενόμενα, οι αυτοψίες, οι τεχνικές εκθέσεις, οι έλεγχοι και η αποτίμηση των ζημιών.
Εμένα, όμως, με απασχολεί και κάτι ακόμη: πώς συνεχίζεται η ζωή μέσα σε ένα σπίτι που δεν μπορεί πλέον να θεωρηθεί ασφαλές. Τι σημαίνει αυτό για έναν γονέα που καλείται, παράλληλα με όλα τα υπόλοιπα, να διαχειριστεί και αυτή την αβεβαιότητα.
Σήμερα, στο ParentStories, φιλοξενούμε μια μητέρα από μονογονεϊκή οικογένεια, που μοιράζεται μαζί μας τη νέα της καθημερινότητα. Η ρουτίνα τους άλλαξε ξαφνικά όταν η Κ. – που εύλογα επιλέγει να διατηρήσει δημόσια την ανωνυμία της – είδε την πρώτη ρωγμή στην πολυκατοικία της. Και κάπως έτσι, η ανασφάλεια, ο φόβος και η απόγνωση φώλιασαν στην οικογενειακή της ζωή. Ταυτόχρονα, καλείται να παραμείνει δυνατή για το παιδί της, που με τη σειρά του είναι τρομαγμένο.
- Είμαι μονογονέας, με έναν γιο στην εφηβεία. Μετακόμισα στην πολυκατοικία πριν από τρία χρόνια, αν και ζω στην περιοχή της Κυψέλης πάνω από δεκαπέντε χρόνια. Έκρινα, τότε, ότι είχε έρθει η ώρα να επενδύσω στην αγορά ενός σπιτιού, παρόλο που η περιοχή δεν εξυπηρετείται καθόλου καλά από συγκοινωνίες. Ήλπιζα στο μετρό. Πού να ήξερα.
- Το σπίτι το αγόρασα με δάνειο και με μεγάλη δυσκολία. Ως εκ τούτου, έκανα ανακαίνιση σιγά σιγά και πάρα πολλά πράγματα είναι ακόμα άφτιαχτα. Τώρα φυσικά δεν ξέρω αν θέλω να τα φτιάξω.
- Η πρώτη πολυκατοικία όπου παρουσιάστηκαν προβλήματα βρίσκεται επί της οδού Κυψέλης – αν και υπήρξαν επίσης πλημμύρες σε υπόγειο πολυκατοικίας επί της Πλατείας. Φράκαραν πόρτες διαμερισμάτων και σχηματίστηκαν ρωγμές. Οι κάτοικοι ενημέρωσαν αμέσως το εργοτάξιο, αλλά οι υπεύθυνοι το απέδωσαν σε «τυχαίο γεγονός». Σε κάθε όροφο, κάθε φρακαρισμένη πόρτα χαρακτηριζόταν ως «τυχαίο γεγονός».
- Η συνέχεια ήταν ακόμα χειρότερη. Προκλήθηκαν σοβαρές ζημιές σε ένα κτίριο του 1927, που επεκτάθηκαν στη διπλανή πολυκατοικία και σε άλλη στη συνέχεια… Έπειτα πλημμύρισε ένα πηγάδι σε εγκαταλελειμμένη ταβέρνα, απ’ όπου ανάβλυσε μάλλον υγρό που χρησιμοποιούν κατά τη διάνοιξη της σήραγγας.
- Τελικά, ο μετροπόντικας ακινητοποιήθηκε στην οδό Σπετσών, περίπου 300 μέτρα από την πλατεία Κυψέλης, παρά τις τόσες και τόσες αναφορές για ζημιές. Έπρεπε να χτυπήσουν τόσα και τόσα καμπανάκια ασφαλείας. Αυτή τη στιγμή οι τελευταίες πολυκατοικίες, πάνω από το σημείο όπου έχει σταματήσει το μηχάνημα, έχουν υποστεί καθίζηση και, σύμφωνα με την Ελληνικό Μετρό, είναι στο κόκκινο.
- Στη δική μας πολυκατοικία υπάρχει διαφορική καθίζηση, που σημαίνει ότι το κτίριο έχει «κάτσει στραβά». Μάλιστα, κάποια στοιχεία του φέροντα οργανισμού (κολόνες) δέχονται μεγαλύτερη ένταση από τις άλλες, γεγονός επιβαρυντικό.
- Αρχικά, εντοπίσαμε ρωγμές στους κοινόχρηστους χώρους, αποκόλληση από τη διπλανή πολυκατοικία, ενώ τα υπόγεια πλημμύρισαν. Το ίδιο μου το διαμέρισμα δεν έχει ζημιές εσωτερικά και καμιά φορά ξεχνιέμαι. Νομίζω πως αυτό που έχει συμβεί δεν είναι αληθινό. Αλλά είναι. Εξωπραγματικό, αλλά αληθινό.
- Ενημέρωσα για πρώτη φορά την εταιρεία τον Απρίλιο και έλαβα απάντηση στα τέλη Ιουλίου, ενώ είχε ήδη κατατεθεί το πρώτο εξώδικο από εμάς, τους κατοίκους. Δεν απαντούσαν ούτε στα μέιλ του γραφείου διαχείρισης ούτε στις καθημερινές μας ερωτήσεις, όταν συναντούσαμε μηχανικούς της AVAX στον δρόμο.
- Η πολυκατοικία μας είναι ανάμεσα στις 14, για τις οποίες έχουν παραδοθεί στοιχεία. Παρόλα αυτά, δεν υπάρχει κανένα υπογεγραμμένο έγγραφο, που να μας επιβεβαιώνει ότι είμαστε ασφαλείς. Όταν άρχισαν να μας μιλάνε, μας καθησύχαζαν. Μηχανικός της ΑVAX στάθηκε μες στο δωμάτιο του παιδιού μου και είπε «μην ανησυχείτε». Έπειτα, όμως, συμπλήρωσε ότι αν ήταν στη θέση μας θα έφερνε δικό του, ιδιώτη μηχανικό για την πραγματογνωμοσύνη.
- Ο γιος μου γνωρίζει ότι το μετρό έχει κάνει ζημιά στην πολυκατοικία και, φυσικά, ρωτάει αν κινδυνεύουμε. Του έχω εξηγήσει πως είμαστε αρκετά ασφαλείς και κυρίως πως κάνω ό,τι μπορώ για να είμαστε. Αυτό είναι αλήθεια, μολονότι δεν περνάνε και πολλά από το χέρι μου.
- Ενόψει της νέας σχολικής χρονιάς, είμαι σε τραγική κατάσταση, με το μυαλό μου χίλια κομμάτια. Όλο το καλοκαίρι απομάκρυνα το παιδί από το σπίτι μας. Τον άφησα να παραθερίσει στο εξοχικό για να είμαι κάπως πιο ήσυχη. Τώρα που επέστρεψε, δεν έχουν αλλάξει πολλά στη ζωή του. Προσπαθώ να κρατάω μια επίφαση κανονικότητας.
- Ένα βράδυ κοιμάμαι ένα όχι, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την παραγωγικότητά μου την επόμενη μέρα. Να σημειώσω εδώ ότι κάνω δύο δουλειές. Εννοείται πως ο ύπνος έρχεται μόνο με τη βοήθεια των φαρμάκων που μου έχει συνταγογραφήσει νευρολόγος.
- Δεν έχω σχέδιο για περίπτωση σεισμού. Τι σχέδιο να έχω; Να περιμένω τον Σπάιντερμαν να μας σώσει; Να γίνουμε πουλιά και να πετάξουμε; Ελπίζω μόνο, αν γίνει μεγάλο κακό, να προλάβω να σκεπάσω το παιδί με το σώμα μου. Για φαντάσου τι εικόνες φέρνω στο μυαλό μου. Για φαντάσου το…
- Η καθίζηση δεν έχει σταματήσει, όμως συνεχίζω να πληρώνω στεγαστικό δάνειο. Είμαι εγκλωβισμένη. Ξέρεις πολλούς που να μπορούν να πληρώσουν δάνειο και νοίκι μαζί;
- Αν χρειαστεί να φύγουμε προσωρινά, υπάρχουν φίλοι και συγγενείς που για λίγο θα βοηθήσουν. Έχω στην καρδιά μου όσους έχουν προσφερθεί να μας φιλοξενήσουν — όπως και όσους απλώς σήκωσαν το τηλέφωνο για να δουν αν είμαστε καλά. Αν, όμως, χρειαστεί να αφήσουμε το διαμέρισμα για πολλούς μήνες, δεν έχω ιδέα τι θα κάνω. Δεν ξέρω τι προβλέπεται και με τι χρήματα. Δεν θέλω να το σκέφτομαι καν.
- Σε κάθε περίπτωση, οι κάτοικοι δεν είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε τίποτα. Με τη βοήθεια του δικηγόρου μας κ. Καμπαγιάννη, θα διεκδικήσουμε όλα τα νόμιμα: γεωτεχνικές μελέτες, αποκατάσταση, αποζημιώσεις, στέγαση, οτιδήποτε χρειαστεί.
- Να σ’ το πω μπακαλίστικα: Θέλω ένα χαρτί που να λέει «Εγώ, ο τάδε υπεύθυνος, εγγυώμαι ότι η πολυκατοικία αυτή, μετά τις επιδιορθωτικές επεμβάσεις που έγιναν, είναι ασφαλής για κατοίκηση σε περίπτωση σεισμού, στον βαθμό που ήταν ασφαλής πριν από το πέρασμα του μετροπόντικα». Αυτό προϋποθέτει να γίνει παραδοχή ζημιών, δομοστατικός έλεγχος, γιατί μέχρι στιγμής έχει γίνει μόνο αυτοψία με το μάτι, και σωστή αποκατάσταση. Τονίζω το «σωστή».
- Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα εν έτει 2026 να συμβεί κάτι τέτοιο. Καλό είναι μάλλον για μένα το ότι εξακολουθώ να εκπλήσσομαι. Ίσως δείχνει ότι ακόμα διατηρώ την αθωότητά μου. Αλλά το βάρος είναι αβάσταχτο. Κάθε πρωί με το που ανοίγω τα μάτια μου λέω «εντάξει, ζούμε».
