Η Δανία, μία από τις χώρες που πρωτοστάτησαν στην ψηφιοποίηση της εκπαίδευσης, παραδέχεται δημόσια ότι το πείραμα των οθονών στα σχολεία δεν πήγε όπως περίμεναν.
Μετά από 15 χρόνια συνεχών επενδύσεων στην ψηφιακή εκπαίδευση, η κυβέρνηση της Μέτε Φρεντέρικσεν ανακοίνωσε μια σαρωτική αλλαγή πορείας:
• επιστροφή των έντυπων σχολικών βιβλίων
• περιορισμό των κινητών και των οθονών στα σχολεία
• τάξεις με maximum αριθμό τα 14 παιδιά στο νηπιαγωγείο και στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, αντί για 26 παιδιά
• χιλιάδες νέες προσλήψεις εκπαιδευτικών
• δημιουργία περίπου 4.000 νέων τμημάτων
• απαγόρευση social media για παιδιά κάτω των 15 ετών
Και όλα αυτά γιατί;
Γιατί οι ίδιοι οι Δανοί διαπίστωσαν αύξηση της υπερκινητικότητας, της διάσπασης προσοχής και σοβαρή επιδείνωση στη σωματική και ψυχική υγεία των παιδιών. Γιατί καταγράφηκε ότι οι έφηβοι περνούσαν πάνω από 5,5 ώρες τη μέρα μπροστά σε οθόνες. Γιατί συνειδητοποίησαν, μετά από συστηματικές επιστημονικές έρευνες, ότι η εκπαίδευση δεν μπορεί να μετατρέπεται σε endless scrolling με διαδραστικούς πίνακες και τάμπλετ.
Εμείς εδώ στην Ελλάδα κάνουμε ακριβώς το αντίθετο.
• Στοιβάζουμε σε 25άρια και 27άρια τμήματα τα παιδιά μας σε συχνά ακατάλληλες αίθουσες.
• Παρουσιάζουμε τις οθόνες ως εκσυγχρονισμό και μάλιστα από πολύ μικρές ηλικίες δίνουμε tablets.
• Βαφτίζουμε παιδαγωγική πολιτική την αντικατάσταση του hard copy σχολικού βιβλίου από tablets και πανάκριβες πλατφόρμες «εκπαιδευτικού υλικού».
• Μειώνουμε τον αριθμό των διδασκόντων και αυξάνουμε τους μαθητές ανά τάξη.
• Μετράμε την ποιότητα και την αναβάθμιση του σχολείου με pixels, ενώ η ουσία βρίσκεται κάπου αλλού.
Την ώρα που μια χώρα-σύμβολο της ψηφιακής εκπαίδευσης, η Δανία, κάνει βήματα πίσω για να προστατεύσει τα παιδιά της και να αναβαθμίσει την εκπαιδευτική διαδικασία, εμείς τρέχουμε με ενθουσιασμό προς το μοντέλο που εκείνοι, αφού το δοκίμασαν επί χρόνια, αρχίζουν σταδιακά να το αποδομούν.
Ίσως γιατί στην Ελλάδα οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις δεν μελετούν τις πραγματικές ανάγκες των παιδιών. Αφορούν συχνά εργολαβίες, ευρωπαϊκά έργα, ΕΣΠΑ, εκπαιδευτικό εξοπλισμό που συχνά μένει σε κούτες σε αποθήκες στα σχολεία (δείτε τον πανάκριβο εργαστηριακό και τεχνολογικό εξοπλισμό και τις μαζικές προμήθειες της περιόδου 2007-2010 μέσω ΕΣΠΑ σε περίπου 1.200 σχολικές μονάδες της χώρας) και είναι μια επικοινωνιακή βιτρίνα για τους υπουργούς Παιδείας.
Δυστυχώς.
Η Δανία αναθεωρεί το ψηφιακό σχολείο. Θα ακούσουμε το μήνυμα;
Το μέλλον της εκπαίδευσης δεν είναι περισσότερες οθόνες.
