Αγαπητοί φίλοι, ολοένα και πιο συχνά βλέπω διαλυμένα παιδιά σε όλες τις ηλικίες.
Παιδιά κουρασμένα, στραγγισμένα και συχνά θυμωμένα. Παιδιά χωρίς χαμόγελο.
Παιδιά που από πολύ μικρές ηλικίες δείχνουν σαν να κουβαλούν την κούραση μιας ζωής.
Από το πρωί στο σχολείο.
Ύστερα φροντιστήρια, ιδιαίτερα, χορός, μπάσκετ, αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και χίλιες δυο άλλες δημιουργικές –δεν λέω– δραστηριότητες.
Ένα πρόγραμμα φτιαγμένο για ενήλικες με ημερολόγιο CEO, όχι για παιδιά και εφήβους.
Κάθε μέρα το ίδιο: ξύπνα, τρέχα, μάθε, απόδωσε, πρόλαβε.
Και αύριο πάλι το ίδιο, και συχνά και στις διακοπές το ίδιο πρόγραμμα.
Και να ’τα και τα ιδιαίτερα και τα φροντιστήρια για τα πρότυπα. Προσομοιώσεις εξετάσεων τα ΣΚ, πολλά τεστ, άγχος, πίεση για μια αξιοπρεπή απόδοση στις εξετάσεις.
Για ποιο λόγο;
Για μια σχεδόν σίγουρη αποτυχία, αφού οι θέσεις είναι ελάχιστες και ο ανταγωνισμός πολύ μεγάλος.
Για να μπουν, αν μπουν, σε ένα καλό σχολείο, όπου θα συνεχίσει ο ίδιος φαύλος κύκλος της εξάντλησης και της πίεσης και του ανταγωνισμού – μεταξύ άριστων τώρα.
Πού πήγε το Ζάππειο τα απογεύματα και η παιδική χαρά το ΣΚ;
Τα πάρκα, τα ποδήλατα, τα απογεύματα στη γειτονιά, το παιχνίδι, η βαρεμάρα στο σαλόνι;
Πού πήγε το δικαίωμα του παιδιού να κάνει… τίποτα;
Ακόμα και το χαζολόγημα μπροστά στην τηλεόραση είχε ψυχή, είχε μικρές ανάσες.
Τώρα έχουμε παιδιά σε μόνιμο συναγερμό.
Με μάτια συχνά κόκκινα από την κούραση, με νεύρα χωρίς λόγο, με φόβο να αποτύχουν πριν καν μάθουν τι σημαίνει επιτυχία, με παιδιά που χτίζουν βιογραφικό από μικρά.
Παιδιά που μεγαλώνουν σε μια κοινωνία που τους ζητά να είναι οι καλύτεροι, οι άριστοι σε όλα, αλλά τους στερεί –φοβάμαι– το πιο βασικό: την παιδικότητα.
Τι θα γίνουν αυτά τα παιδιά στο λύκειο;
Σε τι ψυχική κατάσταση θα φτάσουν;
Πώς θα σταθούν στη ζωή, όταν από τα δέκα τους έχουν μάθει ότι ζωή σημαίνει συνεχές τρέξιμο, πίεση, σύγκριση, ανταγωνισμός;
Κάτι πάει πολύ στραβά σε αυτή τη χώρα.
Και το χειρότερο είναι πως το ξέρουμε όλοι, αλλά συνεχίζουμε να το κάνουμε γιατί δεν θέλουμε εμείς να αποτελέσουμε την εξαίρεση στη μόδα.
Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση των σημερινών παιδιών, αλήθεια.
Χαίρομαι που, στην ηλικία τους, κάθε απόγευμα ήμουν στο Ζάππειο με το ποδήλατό μου, πάνω στα δέντρα, με τις λάσπες και τις γρατζουνιές μου κι ας μην έμαθα καλά Γαλλικά ούτε Ιταλικά, ορθογραφία ή χορό.
Χαίρομαι που έχτιζα για ώρες LEGO πολιτείες στο σαλόνι του πατρικού, έπαιζα Monopoly και έβλεπα το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι με τις αδερφές μου, ξάπλα στον καναπέ.
Κι ας μην έκανα ειδικά μαθηματικά – Kangaroo τα λένε, νομίζω;
Προτιμώ που ήμουν ένα καγκουρό στο Ζάππειο με τις αδερφές μου και με σκισμένα παντελόνια. Άσε που τελικά έμαθα μαθηματικά αργότερα, δεν έπαθα και κάτι.
Στη φωτογραφία, η υπέροχη παιδική χαρά του Εθνικού Κήπου που τη βλέπω, όταν περνώ, άδεια.
Η Τίνα Νάντσου είναι φυσικός, με πτυχίο Φυσικής και διδακτορικό στην Εκπαίδευση της Φυσικής από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι επιστημονική συνεργάτιδα του Τμήματος Φυσικής του ΕΚΠΑ και ειδική σύμβουλος για την Ελλάδα στο τμήμα εκπαίδευσης και διάχυσης του Perimeter Institute for Theoretical Physics. Έχει μακρά παρουσία στη διδασκαλία της Φυσικής, στην εκπαιδευτική και επιστημονική επικοινωνία και σε δράσεις που φέρνουν τα παιδιά σε επαφή με τη σύγχρονη επιστήμη. Το κείμενο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στη σελίδα της στο Facebook και το ParentStories το αναδημοσιεύει με την άδειά της.
