Έχω μείνει πολύ πίσω στις αναγνώσεις, λόγω ανωτέρας βίας. Σήμερα επιστρέφω με μια επιλογή μεταφρασμένων εικονογραφημένων παιδικών βιβλίων που, παρότι προέρχονται από άλλες γλώσσες και πολιτισμούς, βρίσκουν χώρο και στο ελληνικό κοινό. Είναι είκοσι τρία τον αριθμό. Ναι, τα διαβάζω και γράφω γι’ αυτά εδώ και 3 ημέρες και άνοιξε η ψυχή μου, παρά τα ορισμένα δύσκολα θέματα που διαπραγματεύονται. Λειτουργούν θεραπευτικά και για τον ενήλικο αναγνώστη.
Κάποια από αυτά ξεκινούν από το φωτεινό, παιχνιδιάρικο πεδίο της φαντασίας και της περιπέτειας. Άλλα προχωρούν φυσικά σε θέματα της καθημερινής συνύπαρξης: καλοσύνη, σεβασμός, διαφορετικότητα, ανήκειν στην ομάδα, ρυθμοί που μας καταπίνουν. Από εκεί, ανοίγει ο δρόμος για όσα συνήθως αναβάλλουμε να πούμε στα παιδιά: απώλεια ανθρώπων ή ζώων, άνοια παππούδων και γιαγιάδων, κούραση και εξάντληση γονιών, θυσία γονιών.
Τα βιβλία που ακολουθούν δίνουν στον ενήλικο αφορμή και λέξεις, ώστε να αγγίξει δύσκολα ζητήματα και στο παιδί την ευκαιρία να διασκεδάσει, μα και να μοιραστεί τυχόν προβληματισμούς. Η επιλογή έγινε τυχαία μέσα από πακέτα που ήρθαν στο γραφείο μου πρόσφατα – υπάρχουν και άλλα, πολύ όμορφα, που αυτή τη φορά μου ξέφυγαν. Θα επανέλθω! Προχτές, τράβηξα τυχαίους τίτλους και ήταν οι ακόλουθοι:
Ο φίλος μου ο μονόκερος, Εκδόσεις Κλειδάριθμος, 2+
Κείμενο: Γκάμπι Ντόνεϊ, εικονογράφηση: Άλεξ Μπάροου, μετάφραση: Ηλιάνα Αγγελή
Ένα παιχνίδι φαντασίας που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και στην τρυφερότητα. Η συγγραφέας χτίζει ένα μικρό παιδικό σύμπαν, όπου η επιθυμία παίρνει σχήμα και χρώμα: ένας μονόκερος γίνεται φίλος, συγκάτοικος, σύντροφος στις πιο αλλόκοτες και καθημερινές στιγμές ενός μικρού παιδιού. Η αφήγηση κυλάει με ρυθμό ποιήματος, με σύντομες φράσεις, ρίμα και ρυθμό, καθιστώντας το βιβλίο ιδανικό για μεγαλόφωνη ανάγνωση.
Η εικονογράφηση κινείται με απλότητα και φωτεινή παλέτα, προσδίδοντας στον μονόκερο και στο σύμπαν που χτίζεται γύρω του παιδικότητα. Δεν υπάρχει καμία υπερβολή. Οι εικόνες υποστηρίζουν τη φαντασία του παιδιού χωρίς να την κατευθύνουν. Έτσι, το βιβλίο λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο παιχνίδι και στην ανάγνωση. Δεν επιδιώκει να διδάξει – ευτυχώς – κάτι συγκεκριμένο. Προσκαλεί απλώς το παιδί προσχολικής ηλικίας να φανταστεί, να γελάσει, να μοιραστεί. Αυτή η απλότητα είναι η δύναμή του. Σαν υπενθύμιση πως η φαντασία χρειάζεται χώρο. Είναι ιδανικό για ανάγνωση πριν από τον ύπνο, με ερωτήσεις όπως «εσύ τι θα έκανες αν είχες έναν μονόκερο;»
Για δες! Μια βάρκα, Εκδόσεις Παπαδόπουλος, 3+
Κείμενο και εικονογράφηση: Άντριου Ρος, μετάφραση: Αργυρώ Πιπίνη
Ένα ζωηρό ποντίκι βρίσκει μια βάρκα έξω από το σπίτι του – και έτσι δημιουργείται μια μικρή ιστορία περιπλάνησης. Το ποντίκι παρατηρεί, ενθουσιάζεται, ανεβαίνει. Η βάρκα όμως δεν μένει εκεί: παρασύρεται και το ποντίκι αναγκάζεται να ακολουθήσει τη ροή του νερού. Από σελίδα σε σελίδα το τοπίο αλλάζει: πιο ανοιχτά νερά, πιο άγριος καιρός, μεγάλα πλοία, νησιά. Η κλίμακα μεγαλώνει, ο ήρωας μένει μικρός, αλλά δεν πανικοβάλλεται. Αντιθέτως, χαλαρώνει, προσαρμόζεται και συνεχίζει. Go with the flow, που λέμε και στο χωριό μου. Η αφήγηση μένει λιτή, με επαναληπτικό ρυθμό, οπότε προσφέρεται για μεγαλόφωνη ανάγνωση, και αφήνει χώρο στην εικόνα να πει περισσότερα.
Το ταξίδι τελειώνει όπως ξεκίνησε: η βάρκα ξαναφτάνει στο σπίτι και αποβιβάζει το ποντίκι – όμως κάποιο άλλο ζώο την καλοβλέπει. Έτσι ο κύκλος ανοίγει ξανά και οι τυχαίες ανακαλύψεις και συναντήσεις γίνονται εμπειρίες ζωή. Η εικονογράφηση, με καθαρά φόντα και ευανάγνωστες σκηνές, κάνει το ταξίδι ευκρινές ακόμη και για μικρότερες ηλικίες. Συνολικά: μια ήσυχη, καλοφτιαγμένη ιστορία για την περιέργεια, για το πώς ξεκινά κανείς χωρίς να το πολυσκεφτεί και για το ότι η επιστροφή στο γνώριμο δεν ακυρώνει την περιπέτεια.
Δεν το έκανα εγώ!, Εκδόσεις Key Books, 3+
Κείμενο και εικονογράφηση: Μάρτα Αλτές, μετάφραση: Άννα Παπαϊωάννου
Δεν έγινε και κάτι όταν χάθηκε η κατσαρόλα. Και χωρίς το κουτάλι μπορούσαν να ζήσουν! Αλλά μετά, άρχισε να γίνεται κουραστικό! Πράγματα εξαφανίζονται, ΚΑΝΕΝΑΣ δεν αναλαμβάνει την ευθύνη και ΚΑΝΕΝΑΣ δεν είναι χαρούμενος με ό,τι συμβαίνει. Αλλά οι δυο φίλοι Έλλις και Τσάρλυ είναι οι μόνοι κάτοικοι του νησιού όπου ζουν. (gender neutral ονόματα και gender neutral εμφάνιση. Το γεγονός ότι το κείμενο και οι εικόνες δεν τονίζουν το φύλο των χαρακτήρων επιτρέπει ευρύτερη πρόσληψη/ ταύτιση από διαφορετικούς αναγνώστες. Στα ελληνικά, αναγκαστικά τούς αποδόθηκε φύλο λόγω χρήσης άρθρου στα κύρια ονόματα).
Αλλά αν δεν το έκανε ο Έλλις και δεν το έκανε ούτε η Τσάρλυ… ΤΟΤΕ ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΕΚΑΝΕ; Αντί να συνεργαστούν, οι δυο φίλοι κατηγορούν ο ένας τον άλλον. Μέχρι που καταλαβαίνουν ότι η ταπεινότητα, η συνεργασία και η αποδοχή είναι πιο δυνατές από την ψωροϋπερηφάνεια, τον θυμό και την αποξένωση. Μια αστεία ιστορία για τη φιλία, τους τσακωμούς και τη συγχώρεση, από τη βραβευμένη συγγραφέα και εικονογράφο.
Ένας αρκούδος όλο γκρρρίνια, Εκδόσεις Μίνωας, 3+
Κείμενο και εικονογράφηση: Ερβέ Λε Γκοφ, μετάφραση: Κωνσταντίνα Γιαννουράκου
Μια τρυφερή και αστεία ιστορία για τη φιλία και τις μικρές χαρές της ζωής. Το ρακούν προσπαθεί να παρασύρει τον φίλο του, έναν μεγάλο αρκούδο γκρίζλι, σε βόλτες, παιχνίδια και μικρές απολαύσεις της ζωής, όμως εκείνος απαντά πάντοτε αρνητικά. Δεν θέλει να περπατήσει ούτε να κολυμπήσει ούτε να δοκιμάσει μούρα ούτε να κοιμηθεί ούτε να τον φυσήξει το αεράκι. Δεν του αρέσει ΤΙΠΟΤΑ. Μέχρι που το ρακούν, εξαντλημένο από την γκρίνια, ρωτά τον αρκούδο ευθέως τι επιτέλους του αρέσει. Η απάντησή του είναι γλυκιά σαν μέλι! Με καθαρή, επαναληπτική αφήγηση και εκφραστική εικονογράφηση, το βιβλίο αναδεικνύει την αξία της φιλίας, της αποδοχής της διαφορετικότητας και της χαράς που κρύβεται στη συνύπαρξη, ακόμη και όταν δεν συμφωνούμε σε όλα.
Ο Χνουχνουδέλος, Εκδόσεις Άμμος, 3+
Κείμενο και εικονογράφηση: Γκίντο Βαν Γκένεχτεν, απόδοση: Μαριανίνα Κριεζή
Ο Χνουχνουδέλος είναι ένα μικρό, αφράτο κουνελάκι με ένα αφτάκι όρθιο και ένα πεσμένο. Ντρέπεται γι’ αυτό, φοβάται πως δεν είναι «όπως οι άλλοι» και προσπαθεί να το κρύψει. Πράγματι, οι υπόλοιποι κούνελοι τον κοροϊδεύουν ή τον κοιτούν περίεργα, κι εκείνος αρχίζει να πιστεύει πως κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό του. Με λιτό κείμενο και ζεστή εικονογράφηση, ο δημιουργός αγγίζει ένα μεγάλο θέμα για τα μικρά παιδιά: τον φόβο της απόρριψης και την ανάγκη να ανήκουμε.
Ο Χνουχνουδέλος σταδιακά μαθαίνει να αγαπά τον εαυτό του και να μην κρύβει πια αυτό που τον κάνει διαφορετικό – γιατί ταυτόχρονα αυτό το χαρακτηριστικό του τον κάνει μοναδικό. Ένα παραμύθι που μιλάει για την άνευ όρων αποδοχή χωρίς διδακτισμό. Μέσα στην απλότητά του, αγγίζει βαθιά ένα σημαντικό κομμάτι της παιδικής ανασφάλειας, την επιθυμία να μας βλέπουν και να μας αγαπούν ακριβώς όπως είμαστε. Η εικονογράφηση, ζεστή και εκφραστική, συνοδεύει το κείμενο με τρόπο που μιλά κατευθείαν στην παιδική ψυχή, καθιστώντας το βιβλίο ιδανικό για συζητήσεις γύρω από τη διαφορετικότητα και την αυτοεκτίμηση στα πρώτα χρόνια της ζωής.
Η Λίλι ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ, Εκδόσεις Ψυχογιός, 3+
Κείμενο: Ντάνιελα Ντιστλ, εικονογράφηση: Φάνι Μπέλα, μετάφραση: Πετρούλα Γαβριηλίδου
Η Λίλι στενοχωριέται όταν οι συμμαθητές της την κοροϊδεύουν για τα κόκκινα, ψηλοτάκουνα παπούτσια της. Γιατί ντύθηκε έτσι σήμερα; Άραγε θέλει να τραβήξει την προσοχή; Μήπως προσπαθεί να ξεχωρίσει; Οι αντιδράσεις αυτές την πληγώνουν και την κάνουν να αμφισβητήσει τον εαυτό της. Χρειάζεται ένα ξεχωριστό βιβλίο και πολλή αγάπη από τη μαμά της, για να την κάνουν να καταλάβει ότι ο κόσμος μας θα ήταν πολύ παράξενος αν τα πάντα ήταν ίδια.
Η Λίλι περνά από τη θλίψη και τον θυμό στη σκέψη ότι ίσως να πρέπει να αλλάξει για να γίνει αποδεκτή. Τελικά, μέσα από την αγάπη των φίλων της και τη δύναμη που βρίσκει μέσα της, συνειδητοποιεί ότι δεν χρειάζεται να «χωράει» στις προσδοκίες των άλλων. Τα κόκκινα παπούτσια της γίνονται το σύμβολο της ελευθερίας της και της χαράς να είναι απλώς ο εαυτός της. Μια πολύχρωμη και ευφάνταστη ιστορία για την αυτοαποδοχή και το θάρρος να παραμείνει κανείς όπως είναι και αισθάνεται, που μας προτρέπει να αποδεχτούμε τη μοναδικότητά μας και να δίνουμε προτεραιότητα στην αυτοεκτίμηση. Περιλαμβάνονται ασκήσεις ενσυνειδητότητας.
Φερόμαστε καλά ο ένας στον άλλο, Εκδόσεις Μεταίχμιο, 4+
Κείμενο και εικονογράφηση: Λουθία Σεράνο, μετάφραση: Δέσποινα Δρακάκη
Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός στον κόσμο και όλα τα παιδιά διαφέρουν μεταξύ τους. Σε κάποιο παιδί μπορεί να αρέσει κάτι που σε κάποιο άλλο παιδί δεν αρέσει καθόλου. Άλλος τραγουδάει ωραία, άλλος τρέχει πολύ γρήγορα και άλλος είναι καλός στο κρυφτό. Είμαστε όλοι διαφορετικοί! Όμως έχουμε κάτι κοινό: Σε όλους μας αρέσει να μας φέρονται καλά και όλοι χρειαζόμαστε φίλους. Γι’ αυτό υπάρχουν ορισμένα πράγματα που πρέπει να γνωρίζουμε.
Με το βιβλίο αυτό, που μιλάει για τη φιλία, τον σεβασμό, την ανοχή, τον εκφοβισμό και τη σημασία της ορθής συμπεριφοράς, τα παιδιά θα μάθουν, με γλώσσα και εικόνα κατάλληλες για την ηλικία τους, ότι το να φερόμαστε καλά στους άλλους είναι ο πιο σημαντικός κανόνας στον πλανήτη Γη. Δεν χρειάζεται να γίνουν κολλητά με όλους/-ες, αλλά χρειάζεται να είναι ευγενικά στις κοινωνικές τους συναναστροφές.
Ναι με χαρά! 10 μικρές ιστορίες που κάνουν τη ζωή… παιχνίδι!, Εκδόσεις Πατάκη, 4+
Κείμενο: Κρις Πάρκερ, εικονογράφηση: Έλλα Μπέιλι, μετάφραση: Μαρία Παπαλέξη
Η ζωή μπορεί να είναι παιχνίδι! Η Σόφη είναι ένα μικρό κουνελάκι που λέει ΟΧΙ σε όλα… εκτός από τη διασκέδαση! Οι μικροί αναγνώστες θα δουν πώς η Σόφη μαθαίνει να λέει ΝΑΙ, σ’ ένα βιβλίο που τους βοηθά να φροντίζουν τον εαυτό τους και να απολαμβάνουν νέες εμπειρίες. Δέκα ιστορίες που διαβάζονται δυνατά και ενθαρρύνουν τα μικρά παιδιά να υιοθετήσουν νέες δεξιότητες και συμπεριφορές που ενθαρρύνουν την αυτοφροντίδα και την αυτονομία. Η Σόφη μεταμορφώνεται σε κου-ΝΑΙ-λάκι και, ναι, μπορεί να κάνει πολλά περισσότερα από όσα φανταζόταν!
Κάθε κεφάλαιο πραγματεύεται μια καθημερινή δράση (φορώ χειμερινά ρούχα, κάνω μπάνιο, τακτοποιώ το δωμάτιο, δοκιμάζω νέες γεύσεις, ζητώ συγγνώμη κ.ά.) με παιχνιδιάρικη προσέγγιση, μεταμορφώνοντας το «βαρετό» σε διασκεδαστικό, με τη δύναμη της φαντασίας και ενισχύοντας την υπευθυνότητα των παιδιών. Στο τέλος κάθε ιστορίας, υπάρχουν αναλυτικές οδηγίες, βήμα βήμα, για το πώς ολοκληρώνεται η κάθε αποστολή. Δεν είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται μονομιάς: Η μορφή των μικρών, ξεχωριστών ιστοριών διευκολύνει την επιλογή εκείνης που καλύπτει την ανάγκη της στιγμής. Με άλλα λόγια, είναι δομημένο για να διαλέγει ο ενήλικος την ιστορία που χρειάζεται τη συγκεκριμένη μέρα.
Γρήγορα, γρήγορα!, Εκδόσεις Μεταίχμιο, 4+
Κείμενο: Εμιλί Σαζεράν, εικονογράφηση: Σάντρα Ντε Λα Πράντα, μετάφραση: Μάρω Ταυρή
Η καθημερινότητα μιας οικογένειας που όλο τρέχει, μέσα από τα μάτια ενός μικρού κοριτσιού. Οι μεγάλοι πάντα βιάζονται να πάνε κάπου… «Γρήγορα, γρήγορα. Θα αργήσουμε!» είναι το καθημερινό σύνθημα των ενηλίκων γύρω του. Καθώς η μέρα προχωρά, το παιδί παρατηρεί την ταχύτητα της ζωής: το πρωινό, η προετοιμασία, η έξοδος, η επιστροφή. Όμως έρχεται μια στιγμή που συμβαίνει κάτι παράξενο. Οι γονείς συνειδητοποιούν πως το παιδί τους έχει μεγαλώσει. Ο χρόνος πέρασε χωρίς να το αντιληφθούν. Και έτσι, πατούν φρένο.
Ένα βιβλίο γεμάτο τρυφερότητα, που θα αγγίξει τόσο τους μικρούς αναγνώστες όσο και τους γονείς (τους οποίους ελπίζουμε να βοηθήσει να κατεβάσουν ταχύτητες), που συνεχώς βιάζονται και παροτρύνουν και τα παιδιά τους να βιαστούν. Κι αν αφιερώναμε λίγο περισσότερο χρόνο ο ένας στον άλλο; Μια πρόσκληση να βάλουμε φρένο στους αφύσικους ρυθμούς μας και να αφιερώσουμε χρόνο στα παιδιά μας, ώστε να απολαύσουμε περισσότερο τις στιγμές που ζούμε μαζί ως οικογένεια και το γεγονός ότι μεγαλώνουν.
Όνειρα γλυκά, σιχαμερό μου χλαπατσάκι, Εκδόσεις Καστανιώτη, 4+
Κείμενο και εικονογράφηση: Χιου Άαρον, μετάφραση: Ελένη Μαρκοπούλου
Ένα πρωτότυπο, χιουμοριστικό παραμύθι για την ώρα του ύπνου, που αντιστρέφει τους παιδικούς φόβους. Ο μικρός ήρωας, ένα πράσινο, γλοιώδες πλάσμα που ακούει στο όνομα σιχαμερό χλαπατσάκι, ετοιμάζεται να κοιμηθεί όπως κάθε παιδί: μολονότι δεν πολυθέλει και γκρινιάζει, βουρτσίζει τα δόντια του, φορά τις πιτζάμες του και ακούει μια καληνύχτα γεμάτη αγάπη από τη μαμά του, που παλεύει να τον πείσει πως έτσι κάνουν όλοι. Κι έτσι αφηγείται… Όπως όλα τα βλοσυρά και τρομακτικά πλάσματα που ησυχάζουν κάτω από τον κουρασμένο ήλιο, έτσι γαλήνεψε κι εσύ, φρικτό μικρό μου…
Γύρω από τη μαμά χλαπάτσα και το παιδί της τριγυρνούν πλάσματα στερεοτυπικά βγαλμένα από ταινίες τρόμου. Βαμπίρ, σκελετοί, μάγισσες, λυκάνθρωποι και τέρατα – με εντελώς ανθρώπινα χαρακτηριστικά– ακολουθούν ρουτίνες ύπνου μέχρι που κλείνουν κι αυτά τα μάτια τους για να χαλαρώσουν, αποκαλύπτοντας ότι ακόμη και τα πιο τρομακτικά πλάσματα χρειάζονται στοργή, φροντίδα και ξεκούραση.
Με παιγνιώδες λεξιλόγιο και φωτεινή, ευφάνταστη εικονογράφηση, το βιβλίο μετατρέπει το σκοτάδι και κάθε άλλο αρχετυπικό (ή και όχι) φόβο σε κάτι οικείο και αστείο. Έτσι, απομυθοποιεί καθετί τρομακτικό, προσφέροντας στα παιδιά μια γλυκιά (και κυρίως αφοπλιστική) υπενθύμιση πως ο ύπνος, η αγάπη και η φροντίδα είναι κοινά για όλους — ακόμη και για τα πιο σιχαμερά χλαπατσάκια. Γεμάτο ζεστασιά, χιούμορ και απροσδόκητα ευπρόσδεκτη γλίτσα, αυτό το βιβλίο θα αηδιάσει και θα ενθουσιάσει όλα τα νυσταγμένα μικρά τερατάκια, που θα ξεκαρδιστούν στα γέλια πριν αποκοιμηθούν.
Το σπίτι με τη μικρή κόκκινη πόρτα, Εκδόσεις Διόπτρα, 4+
Κείμενο και εικονογράφηση: Γκρέις Ίστον, μετάφραση: Τατιάνα Γαλάτουλα
Αν επισκεπτόσουν το σπίτι με τη μικρή κόκκινη πόρτα και χτυπούσες τρεις φορές για να σου ανοίξουν, θα έβλεπες ένα κορίτσι που λεγόταν Ολίβια. Αν περπατούσες ως την άκρη του κήπου και κοίταζες μέσα στη μεγάλη βελανιδιά, θα έβλεπες τον Ποντικούλη μέσα στο δικό του σπιτάκι. Το κορίτσι και το ποντίκι ήταν φίλοι και χαίρονταν παρέα τη φύση. Όταν μια χιονοθύελλα έριξε τη βελανιδιά, η Ολίβια προσπάθησε να βρει ένα καινούριο σπιτάκι για τον μικρό φίλο της. Θα μπορούσε να μείνει μέσα σε μια τσαγιέρα ή σ’ ένα ρολόι με κούκο ή σε μια μεγάλη μπότα…
Η κάθε λύση είχε ένα πρόβλημα. Θα έβρισκε, άραγε, ο Ποντικούλης ένα αληθινά ζεστό και φιλόξενο σπιτικό να ζήσει; Ένα υπέροχο παραμύθι με κρυμμένες εικόνες για την καλοσύνη, τη μοναξιά, την ασφάλεια, την αλληλεγγύη και τη σπιτική/οικογενειακή θαλπωρή! Όλα τα προηγούμενα, χωρίς κανέναν διδακτισμό, αλλά ως μια τρυφερή αφήγηση μαγικού ρεαλισμού, ιδανική για βιβλίο καληνύχτας.
Ο Ποντικάριν στο φεγγάρι, Εκδόσεις Διόπτρα, 4+
Κείμενο: Κορίν Αβερί, εικονογράφηση: Λόρνα Χιλ, μετάφραση: Ευγενία Κολυδά
Ο Ποντικάριν ζει στο φεγγάρι, μακριά από τη Γη, σ’ ένα λευκό σαν κιμωλία σπιτάκι, καλλιεργώντας τον κήπο του και περνώντας τις μέρες του μέσα στη σιωπή της διαστημικής μοναξιάς. Με το τηλεσκόπιό του παρατηρεί τη Γη, ώστε να ξεχνάει τη μοναξιά του. Πιο πολύ αγαπά τα πάρτι γενεθλίων, που μετρούν τον χρόνο να περνάει. Χαζεύει ένα παιδικό πάρτι και εύχεται να μπορούσε να βρισκόταν εκεί… Του αρέσουν τόσο πολύ τα δώρα, οι ευχές και η χαρά των παιδιών! Ένα κόκκινο μπαλόνι δραπετεύει από το πάρτι και…
… φτάνει στο φεγγάρι. Ο Ποντικάριν το αρπάζει και αναρωτιέται αν έχει τη δύναμη να το επιστρέψει στο παιδί που το έχασε για να ξεχάσει τη μοναξιά του… Θα τολμήσει να αφήσει το ασφαλές σπίτι του στη Σελήνη, να διασχίσει το κενό μεταξύ κόσμων προκειμένου να βρει τη χαρά και την παρέα, που του έλειπαν. Μια ευφάνταστη ιστορία φιλίας και καλοσύνης για την αναπάντεχη σύνδεση ανάμεσα σ’ ένα μοναχικό ποντικάκι κι ένα μικρό παιδί.
Το βιβλίο των δέντρων και των φυτών που μένει να ανακαλυφθούν, Εκδόσεις Σιέλ, 4+
Κείμενο και εικονογράφηση: Ολιβιέ Ταλέκ, μετάφραση: Κλεοπάτρα Ελαιοτριβιάρη, Αργυρώ Πιπίνη
Ένα μεγάλο εικονογραφημένο «λεξικό» φανταστικής βοτανικής: δέντρα και φυτά που δεν υπάρχουν, αλλά θα μπορούσαν. Ένα βιβλίο που υπερασπίζεται τη φαντασία ως σοβαρή μορφή σκέψης. Ο δημιουργός δημιουργεί έναν κατάλογο άγνωστων (έως τώρα;) ειδών χλωρίδας, με παράξενα ονόματα, προσωπικές ιδιοτροπίες και ευφάνταστες χρήσεις. Φανταστείτε ένα αναιδές φυτό που σας βγάζει τη γλώσσα όταν δεν κοιτάτε, ένα αναποδογυρισμένο δέντρο με πουλιά στα κλαδιά του, ένα άλλο με μουστάκια, ένα σε σχήμα οδοντόβουρτσας , ακόμα ένα, που μυρίζει ποδαρίλα λόγω των καλτσών που απλώνονται στα κλαδιά του ή ένα φυτό-μάγο, μέσα από τα φύλλα του οποίου βγαίνουν κουνέλια – προσοχή: μόνο αν χώσουμε πολύ βαθιά το χέρι μας.
Ένα βιβλίο που είναι ταυτόχρονα και παιχνίδι και άσκηση παρατηρητικότητας και ευκαιρία για γλωσσοπλασία. Κάθε φανταστικό φυτό έχει τη μορφολογία του, τις συνήθειες του, το περιβάλλον του. Στα μάτια των αναγνωστών εξελίσσονται μικρές σκηνές καθημερινότητας που το εντάσσουν σε έναν διαφορετικό από τον δικό μας, μα καθόλα πιθανό κόσμο.
Η εικονογράφηση είναι καθαρή, με μεγάλες συνθέσεις και λεπτομέρειες που ξεκλειδώνουν δεύτερες αναγνώσεις. Το κείμενο είναι λιτό, ρυθμικό και κυρίως ξεκαρδιστικό. Από τις καλύτερες προτάσεις για καλλιέργεια της παιδικής φαντασίας και του χιούμορ, καθώς μαθαίνει τον μικρό αναγνώστη να κοιτάζει τα δέντρα με βάση την… προσωπικότητά τους και να εφευρίσκει ονόματα, ιδιότητες, ιστορίες. Ιδανικό για δυνατές αναγνώσεις μαζί με ενήλικο, για παιχνίδια ονοματοδοσίας, παρατήρηση και ιστορίες. Ιδανικό και για περίπατους στο πραγματικό δάσος, που ανοίγουν τον δρόμο σε ενδεχόμενες απρόσμενες συναντήσεις ή σε ακόμα πιο φανταστικές ανακαλύψεις.
Το πρώτο μου βιβλίο για την τέχνη, Εκδόσεις Μεταίχμιο, 4+
Κείμενο και εικονογράφηση: Ελέν Λε Ενό, μετάφραση: Κωνσταντίνα Αρμενιάκου
Ένα διαδραστικό βιβλίο που περιλαμβάνει 20 σπουδαία έργα τέχνης διαφόρων περιόδων – από την Αφροδίτη της Μήλου, την μποτιτσελιανή Γέννηση της Αφροδίτης και τις ευθείες γραμμές του Μοντριάν, μέχρι το Δωμάτιο του Βαν Γκογκ στην Αρλ, τη Χορεύτρια 14 ετών του Ντεγκά και το Μεγάλο Κύμα στα ανοιχτά της Καναγκάουα– και τα συστήνει με παιγνιώδη τρόπο στα παιδιά.
Μέσα από τις σελίδες του, ιδανικά συνοδεία ενήλικου, τα μικρά μας μαθαίνουν σχήματα, χρώματα, τεχνοτροπίες, μοτίβα αλλά και πολλές πληροφορίες σχετικά με ό,τι απεικονίζεται σε κάθε κεφάλαιο και την εποχή του. Έτσι, εξοικειώνονται από νωρίς με την τέχνη και την ιστορία της ως μέρος της καθημερινότητάς τους, διασκεδάζοντας με τις πανέξυπνες δραστηριότητες παρατήρησης που συνοδεύουν κάθε πίνακα ή γλυπτό. Η αφήγηση είναι καθαρή, οπτικά ελκυστική, με στόχο να μυήσει το παιδί στην παρατήρηση και στην αισθητική σκέψη. Σημασία έχει η εμπειρία: να βλέπει, να ονομάζει και να συνδέει εικόνες με συναισθήματα και γενικές γνώσεις.
Το παιχνίδι του παππού, Εκδόσεις Παπαδόπουλος, 4+
Κείμενο: Γουέντι Μεντούρ, εικονογράφηση: Ντάνιελ Εγκνέους, μετάφραση: Μαρία Κωνσταντοπούλου
Ο Φοίβος θέλει να μιλήσει, όμως ο παππούς μοιάζει να έχει σταματήσει να ακούει. Η μαμά τού προτείνει να του δώσει λίγο χρόνο. Ο παππούς είναι βυθισμένος στη σιωπή και στη λύπη μετά τον θάνατο της γιαγιάς. Όμως ο Φοίβος θέλει να μιλήσει και να παίξει με τον παππού εδώ και ΤΩΡΑ… Έτσι, ξεκινάει ένα αγαπημένο του παιχνίδι. Με επιμονή, περιέργεια και αθωότητα, το παιδί αρχίζει να του κάνει ερωτήσεις για “τα τρία πιο αγαπημένα του…”, στην αρχή απλές και παιχνιδιάρικες, έπειτα πιο ουσιαστικές.
Και τότε συμβαίνει κάτι απίστευτο. Ο παππούς ανοίγεται σιγά σιγά, θυμάται, χαμογελά και τελικά ξαναβρίσκει τη χαρά της επαφής. Η αστείρευτη δημιουργικότητα και η αγνή αγάπη των παιδιών ακτινοβολούν σε αυτή την τρυφερή ιστορία, δοσμένη από ένα βραβευμένο δίδυμο. Η Μεντούρ, με ελάχιστα λόγια και βαθιά ευαισθησία, μιλά για τη θλίψη, τη μνήμη και τη θεραπευτική δύναμη του διαλόγου ανάμεσα στις γενιές. Η εικονογράφηση του Εγκνέους, γεμάτη φως και χρώματα που αλλάζουν μαζί με τη διάθεση των ηρώων, αποδίδει με ποιητικό τρόπο το πέρασμα από το σκοτάδι στο φως. Ένα βιβλίο-παρηγοριά για παιδιά και μεγάλους, που φωτίζει την απώλεια ως αφετηρία για μια μικρή μετατόπιση του πένθους.
Ο μπόμπιρας & εγώ, Εκδόσεις Carnivora (σειρά: Carnivoniños), 4+
Κείμενο: Αλίθια Ακόστα, εικονογράφηση: Μερσέ Γκαλί, μετάφραση: Χριστίνα Φιλήμονος
Ο Μπόμπιρας, ο σκύλος ενός κοριτσιού, ήταν πολύ μεγάλος και πολύ κουρασμένος. Μια μέρα, τους κοίταξε όλους και μετά πέθανε. Λίγο μετά, άρχισαν να συμβαίνουν παράξενα πράγματα στη μικρή του φίλη. Ένα μαύρο σύννεφο κόλλησε στο κεφάλι της και άρχισε να την ακολουθεί παντού, της μπήκε σαπούνι στα μάτια, κάνοντάς τη να κλαίει και, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κάτι σαν ένα χταπόδι γράπωσε την καρδιά της και την έσφιξε δυνατά.
Σε συνδυασμό με τις σπουδές της στην ψυχολογία, η συγγραφέας γράφει μια ωδή στην απώλεια, ένα θέμα που συνήθως αποφεύγεται στα παιδικά βιβλία. Χάρη στην ειλικρίνεια των λόγων της και έχοντας αρωγό τις παστέλ ακουαρέλες της εικονογράφου, εξερευνά τη θλίψη και δημιουργεί ένα ποιητικό βιβλίο για την παρηγοριά και την ανακούφιση, μια ρεαλιστική απεικόνιση του θανάτου, “κατάλληλη” για παιδιά από 5 ετών περίπου, αλλά και μικρότερα, εφόσον υπάρχει ανάγκη βιωματικής αντιμετώπισης του θέματος (π.χ. απώλεια ενός κατοικίδιου ή κάποιου προσώπου το οποίο συναντούσε συχνά το παιδί).
Η Ακόστα δομεί το δικό της εγκώμιο στη ζωή και στις αναμνήσεις που δημιουργεί η ζωή, μετατρέποντας το δύσκολο ταξίδι στον κόσμο της απουσίας και της απώλειας σε μια γιορτή για όσα προηγούνται. Μας θυμίζει ότι αν καταφέρουμε να κρατήσουμε τις όμορφες στιγμές όσων φεύγουν από τη ζωή, τότε αυτές οι αναμνήσεις και όσοι έφυγαν, είτε πρόκειται για ζώα είτε για ανθρώπους, θα γίνουν οι ασπίδες μας σε κάθε δυσκολία.
Οι όμορφες στιγμές μας, Εκδόσεις Ψυχογιός, 4+
Κείμενο: Καρίσα Κούλθαρντ, εικονογράφηση: Σαμ Άσερ, μετάφραση: Μυρσίνη Γκανά
Καθώς οι εποχές διαδέχονται η μία την άλλη, ένα κορίτσι επισκέπτεται την ασθενή γιαγιά του και μαζί αναπολούν τις περιπέτειες που μοιράστηκαν και τους θησαυρούς που συγκέντρωσαν κάθε εποχή των περασμένων χρόνων. Παιχνίδια, γέλια, απλές αγκαλιές, βόλτες στη φύση. Κάθε φορά, με κάθε ανάμνηση, το κορίτσι προσπαθεί να γιατρέψει τη γιαγιά του μέσα από την παιδικότητά του. Δεν τα καταφέρνει μεν να τη σηκώσει από το κρεβάτι, όμως τη γεμίζει με φως και χαρά.
Όταν η γιαγιά φεύγει για πάντα, αφήνει στην εγγονή της ένα κουτί γεμάτο ενθύμια από τη μεταξύ τους σχέση και την κοινή τους πορεία, παρακινώντας τη να συνεχίσει να ζει τη ζωή της και να μαζεύει εμπειρίες. Αυτή η συγκινητική και τρυφερή ιστορία αγάπης και απώλειας μας, ένα ποίημα που απέδωσε μοναδικά η Μυρσίνη Γκανά, υπενθυμίζει την ανακούφιση που μπορούν να μας φέρουν οι αναμνήσεις όταν το χρειαζόμαστε περισσότερο.
Για γονείς που θέλουν να μιλήσουν στα παιδιά τους για τη θλίψη, για τη μνήμη, για το τι μένει όταν ο άνθρωπος δεν είναι πια εκεί, το βιβλίο μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο: Η απώλεια είναι κομμάτι της ζωής, δεν είναι το τέλος. Οι άνθρωποι που χάσαμε συνεχίζουν να μας συνοδεύουν μέσα από αυτά που αφήνουν στο σώμα, στο σπίτι, στη σκέψη μας.
Θυμάμαι. Τα πιο σημαντικά πράγματα δεν ξεχνιούνται ποτέ…, Susaeta Εκδοτική, 5+
Κείμενο: Τζιν Γουίλις, εικονογράφηση: Ρακιέλ Καταλίνα, μετάφραση: Ράνια Μπουμπουρή
Η ιστορία εκτυλίσσεται ανάμεσα σε μια γιαγιά και τον εγγονό της, τον Τζορτζ. Η γιαγιά ξεχνά πράγματα. Στην αρχή μικρά, έπειτα σημαντικότερα, ώσπου αρχίζει να χάνεται μέσα στη θολή λίμνη της μνήμης της. Μερικές φορές δεν μπορεί να θυμηθεί ούτε το όνομά του. Ο μικρός, όμως, δεν τρομάζει. Αποδέχεται τη λήθη της με καλοσύνη, την κρατά στο παρόν με παιχνίδι, χιούμορ, ιστορίες και φως. Την κοιτάζει με εμπιστοσύνη, της μιλά, της θυμίζει, της χαρίζει στιγμές που φτιάχνουν μια νέα, πιο βαθιά μορφή επικοινωνίας. Το μυαλό της γιαγιάς ίσως να μη θυμάται πολλά μικροπράγματα, η καρδιά της όμως ποτέ δεν ξεχνά πόσο πολύ τον αγαπά.
Η συγγραφέας, με λόγο λιτό και γεμάτο ανθρωπιά, καταφέρνει να μετατρέψει την απώλεια της μνήμης σε πράξη αγάπης. Δεν αφήνει τη λήθη να πάρει το πάνω χέρι. Αντιθέτως, δείχνει τη ζωή που συνεχίζεται μέσα από την παρουσία, τη φροντίδα και το βλέμμα ενός παιδιού. Το βιβλίο είναι μια ιστορία για να καταλάβουν τα παιδιά τι είναι η άνοια, μα και μια ιστορία για τη μνήμη της αγάπης. Καταφέρνει να καταστήσει ορατή εκείνη τη λεπτή, ανθεκτική κλωστή που ενώνει δύο ανθρώπους, ακόμη κι όταν οι λέξεις και τα πρόσωπα ξεθωριάζουν. Ένα έργο που αγγίζει εξίσου παιδιά και ενήλικους, γιατί μιλά για κάτι που όλοι φοβόμαστε: τη λήθη — αλλά και για κάθε τι ελπιδοφόρο που τη νικά κάθε φορά.
Πώς να γίνεις φανταστικό φάντασμα, Εκδόσεις Διόπτρα, 5+
Κείμενο και εικονογράφηση: Λένι Γουέν, μετάφραση: Τατιάνα Γαλάτουλα
Ο Φάζι, ένα ταλαντούχο φαντασματάκι, ζούσε χαρούμενος σε ένα λιβάδι με υπερφυσικά πλάσματα. Είχε κι εκείνος μαγικές δυνάμεις, αγαπούσε τα λουλούδια και τα ζωάκια και του άρεσε να παρατηρεί τα αστέρια. Όμως, το μεγαλύτερο όνειρό του ήταν να γίνει αρχηγός των φαντασμάτων μετά τον Τρομερό Στόρμι. Έτσι, μελέτησε, ασκήθηκε, παρουσιάστηκε πανέτοιμος την ημέρα των εξετάσεων και τα κατάφερε: Ο Στόρμι τον επέλεξε για διάδοχό του και έγινε το πιο φανταστικό φάντασμα.
Στοίχειωνε με τα μαγικά του το Σκοτεινό Κάστρο και χρησιμοποιούσε τις ικανότητές του για να τρομάζει τους γύρω του.
Όμως, μετά από λίγο καιρό, ο κατά βάθος ευγενικός και ονειροπόλος Φάζι ένιωθε πως κάτι έλειπε από τη ζωή του. Βλέπετε, είχε αφήσει πίσω του τη γαλήνια ζωή του στο λιβάδι. Θα μπορούσε, άραγε, να συνδυάσει τις δυο ζωές του; Μια… ευφάνταστη ιστορία για την ταυτότητα, την αυθεντικότητα, τη φιλοδοξία και την αποδοχή του εαυτού, για τους στόχους, για τα όνειρα των παιδιών και για το θάρρος να χαράσσουν τον δικό τους δρόμο! .
Ο αρκούδος που ψάρευε. Μια ιστορία για την αληθινή ευτυχία, Susaeta Εκδοτική, 5+
Κείμενο: Ρουθ Κουέιλ, εικονογράφηση: Βικτώρια Σάντοϊ, μετάφραση: Απόστολος Πάππος, Κατερίνα Χατζηανδρέου
Ένας αρκούδος ζει ευτυχισμένος μια απλή ζωή, λιτή ζωή ως Αρκουδοψαράς και κάθε μέρα μοιράζεται την ψαριά του με την οικογένεια του και τους φίλους του. Δεν ψαρεύει ώρα πολλή, ίσα για να μαζέψει επαρκή τροφή για τους δικούς του. Μετά βολτάρει στο χωριό με φίλους του, απολαμβάνει με την οικογένειά του το γεύμα και το δείπνο του, παίζει με τα παιδιά του, παίρνει έναν υπνάκο, απολαμβάνει ενσυνείδητα κάθε στιγμή τη φύση γύρω του, μέχρι να πάει για ύπνο χορτάτος από ζωή. Μια μέρα, καθώς ψαρεύει, συναντάει τον Τζέφρι, έναν πελώριο, πάμπλουτο αρκούδο τουρίστα, που απορεί με τη λιτή ζωή του.
Έτσι, του προτείνει κάτι καλύτερο: γιατί να μην πιάνει περισσότερα ψάρια, ώστε να αποκτήσει περισσότερα χρήματα; Γιατί να μη γίνει, χάρη στην ικανότητά του να ψαρεύει, σπουδαίος επιχειρηματίας; Αν ήταν πλούσιος, ο Αρκουδοψαράς θα ήταν ακόμα πιο ευτυχισμένος, υποστήριζε. Μέχρι που χρειάστηκε να απαντήσει στα «γιατί;» του πρωταγωνιστή μας, «γιατί;» που τελικά του επεφύλασσαν μια δυσάρεστη έκπληξη ή μάλλον μια σκληρή συνειδητοποίηση.
Το βιβλίο θέτει το ερώτημα τι σημαίνει αληθινή ευτυχία και επάρκεια. Πότε η επιθυμία για «λίγο περισσότερο» γίνεται εξάρτηση από την αέναη και κυρίως άχρηστη και ψυχοφθόρα συσσώρευση; Και, κυρίως, ποιο είναι το κόστος όταν η κοινότητα αντικαθίσταται από την ατομική φιλοδοξία; Μια συμβουλή: μην επιχειρήσετε να το διαβάσετε στα παιδιά σας, χωρίς να έχετε την πρόθεση να εφαρμόσετε στην πράξη τη φιλοσοφία που το διαπνέει (χωρίς υπερβολές).
Μικροί Δεινόσαυροι, ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ, Εκδόσεις Πατάκη, 5+
Κείμενο: Σουάπνα Χάντοου, Δρ Ζεν, εικονογράφηση: Γίτινγκ Λι, μετάφραση: Φίλιππος Μανδηλαράς
Μια διασκεδαστική και ανεκτίμητης αξίας συλλογή από 10 ιστορίες ενσυνειδητότητας στις οποίες πρωταγωνιστούν δεινόσαυροι, ιδανική για μεγαλόφωνη ανάγνωση. Ο Δόκτωρ Ζεν, δεινόσαυρος-θεραπευτής, βοηθάει τα παιδιά να δώσουν απαντήσεις στις ΜΕΓΑΛΕΣ απορίες της ζωής – ειδικά σ΄ εκείνες που μοιάζουν περίπλοκες. Χάρη στην παρέα του Δρα Ζεν και των μικρών ιουράσιων φίλων του, τα παιδιά θα συγκεντρώσουν τις απορίες τους και έπειτα θα εισαχθούν ήπια σε φιλοσοφικές ιδέες, όπως δικαιοσύνη, ιδιοκτησία, ευγένεια, φιλία, αλήθεια, απώλεια, κανόνες, ετερότητα κ.ά. Οι δεινόσαυροι, με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, οδηγούν τα παιδιά να προβληματιστούν και να δώσουν μόνα τους τις απαντήσεις που ζητούν, με την καθοδήγηση, ίσως, του φροντιστή. Στο τέλος της κάθε ιστορίας, ακολουθούν πρακτικές ασκήσεις που θα δημιουργήσουν αληθινούς φιλοσόσαυρους!
Οι αλλιώτικοι μικροί γονείς μου, Εκδόσεις Μάρτης, 6+
Κείμενο και εικονογράφηση: Ζόνο Σουόρντερ, μετάφραση: Εύη Γεροκώστα
Όλα τα παιδιά πιστεύουν ότι οι γονείς τους είναι παράξενοι. Έτσι ήταν και οι δικοί μου, αλλιώτικοι, όμως για έναν αρκετά διαφορετικό λόγο. Έτσι ξεκινάει η ιστορία για ένα παιδί που μεγαλώνει διαφορετικά. Μοναχοπαίδι μιας οικογένειας φτωχών μεταναστών, μεγαλώνει βλέποντας τους γονείς του να μικραίνουν. Κυριολεκτικά. Κάθε φορά που κάνουν μία θυσία για εκείνο, κάθε φορά που αποφασίζουν να «χωρέσουν» σε έναν νέο κόσμο που δεν τους ανήκει εξ αρχής, το σώμα τους χάνει ύψος. Συρρικνώνονται. Σαν να πληρώνουν κάτι με το ίδιο τους το σώμα. Μια αλληγορία μαγικού ρεαλισμού για το πώς οι μετανάστες γονείς (και όχι μόνο) παζαρεύουν και υποτιμούν τον εαυτό τους για να αποκτήσει το παιδί τους πρόσβαση σε όσα οι ίδιοι δεν είχαν ποτέ.
Η εικονογράφηση, με γραφίτη και σμιλεμένη λεπτομέρεια, είναι επιτηδευμένα άβολη. Τα σώματα είναι μακρόστενα, ρευστά, ευάλωτα. Οι φιγούρες μοιάζουν να τεντώνονται και να συρρικνώνονται σαν ελάσματα που παλεύουν να σταθούν σε έναν κόσμο όπου όλα μετρώνται και χρεώνονται. Η εικόνα ερμηνεύει και κάνει το κείμενο πιο σφιχτό. Το βιβλίο δεν αφορά την «τρυφερή θυσία», όπως συχνά πλασάρεται η άνευ όρων αφοσίωση των γονιών. Αφορά το τίμημα της μετανάστευσης. Το βιβλίο αναγνωρίστηκε ως μία από τις πιο σημαντικές εικονογραφημένες ιστορίες της χρονιάς στην Αυστραλία, όπου κέρδισε και το Children’s Book Council Award, ακριβώς επειδή ακουμπά κάτι βαθύ: το πώς η γονεϊκότητα, όταν έρχεται αντιμέτωπη με την επιβίωση, καταλήγει σε διαρκή μετατροπή του εαυτού. Η γονεϊκή αγάπη αλλάζει και μεταμορφώνει τα πάντα, συχνά εις βάρος της.
Αν μεταφέρουμε τη δράση στον δημόσιο διάλογο για τη γονεϊκότητα στην Ελλάδα σήμερα; Καταρχάς, το κείμενο θα ακουμπήσει τους μετανάστες πρώτης και δεύτερης γενιάς βιωματικά. Αλλά δεν είναι απαραίτητο να περιοριστεί εκεί: Στην Ελλάδα των κρίσεων, της ακρίβειας και της φτώχειας, υπάρχουν γονείς που καθημερινά «συρρικνώνονται» για το «καλό» των παιδιών τους – ή τουλάχιστον αυτό νομίζουν. Σε κάθε περίπτωση, η οικογενειακή αγάπη δεν είναι μόνο αγκαλιά, αφοσίωση και σύνδεση. Μακάρι να ήταν. Είναι και εργασία και επισφάλεια και σπατάλη εαυτού και μοναξιά και πολλά ακόμα.
Δεν είναι το «κλασικό βιβλίο για μικρά παιδιά». Είναι βιβλίο για οικογένειες. Για να διαβαστεί μαζί από παιδιά και γονείς. Για να τεθούν ερωτήματα που συνήθως μένουν ανομολόγητα. Τι σημαίνει να μεγαλώνω ένα παιδί σε έναν κόσμο που δεν με χωράει; Τι αφήνω από τον εαυτό μου για να το βοηθήσω να «ανήκει»; Και, κυρίως: τι θα γίνει όταν το παιδί συνειδητοποιήσει ότι μεγάλωσε πάνω στους ώμους μου; Το τέλος δεν προσφέρει αναμενόμενη κάθαρση. Δεν υπόσχεται ότι οι γονείς ξαναμεγαλώνουν. Η αποδοχή έρχεται αλλιώς: το παιδί βλέπει. Αναγνωρίζει. Τους φροντίζει. Και προσπαθεί να «σηκώσει» πια με τη δική του σειρά το δικό του παιδί, χωρίς όμως να συρρικνωθεί.
Χίλιες ντομάτες και ένα βατράχι. Το χρονικό ενός μικρού περιβολιού, Εκδόσεις Άμμος, 7+
Κείμενο: Άλεξ Νογκές, εικονογράφηση: Σαμουέλ Καστάνιο, μετάφραση: Σοφία Γρηγορίου
Ο συγγραφέας μάς ανοίγει τις πόρτες του κήπου του και μας προσκαλεί να αναλογιστούμε από πού αρχίζει η ζωή, ποια πορεία ακολουθεί από το τίποτα στο οτιδήποτε. Γράφοντας σε πρώτο πρόσωπο με τη μορφή ημερολογίου ενός προσωπικού κήπου, ο Νογκές δίνει έναν απολογισμό, εβδομάδα την εβδομάδα, για τα στάδια ανάπτυξής του. Κείμενο και εικονογράφηση αποδίδουν την ποίηση της διαδικασίας, ταυτόχρονα με την κυριολεκτική εξήγηση του τρόπου κηπουρικής.
Αυτό το ιδιαίτερο βιβλίο είναι ένας ήσυχος ύμνος στη φύση και μια γιορτή της ζωής που ξαναγεννιέται χρόνο με τον χρόνο. Θα εμπνεύσει μικρούς και μεγάλους, καθώς μας προτρέπει να μάθουμε από την εμπειρία, μας αποδεικνύει ότι η υπομονή είναι το κλειδί και ότι η φύση είναι σοφή. Και σίγουρα θα μας πείσει να τολμήσουμε κι εμείς τον δικό μας μικρό κήπο, έστω και στη βεράντα! Άλλωστε, παίρνουμε ιδέες και για συνταγές. Μια απολαυστική φιλοσοφική προσέγγιση στη σχέση ανθρώπου-φύσης.
