Ας μην κοροϊδευόμαστε. Όταν ένα παιδί έχει πυρετό, έντονο βήχα, εμέτους/διάρροια ή εξανθήματα, δεν είναι «λίγο μπουκωμένο». Είναι άρρωστο και χρειάζεται ξεκούραση, υγρά, φροντίδα και ασφάλεια στο σπίτι. Το σχολείο δεν είναι χώρος ανάρρωσης. Έχει μαθησιακές απαιτήσεις, φασαρία, μικρόβια και παιδιά που διόλου δεν επιθυμούν να κολλήσουν. Όταν το παιδί είναι άρρωστο μένει σπίτι.
Τι κάνουμε πρακτικά:
— Επικοινωνούμε με τον/την παιδίατρο για οδηγίες. Δεν αυτοσχεδιάζουμε με φάρμακα.
— Δίνουμε προτεραιότητα στον ύπνο και στην ενυδάτωση. Μικρά, συχνά γεύματα αν το παιδί τα αντέχει.
— Κρατάμε θερμοκρασίες/συμπτώματα σε ένα πρόχειρο σημειωματάριο (ώρες, φάρμακα, αντιδράσεις). Βοηθάει και τον γιατρό και εμάς.
— Ειδοποιούμε το σχολείο εγκαίρως. Όχι «θα έρθει και θα δούμε πώς θα πάει». Δεν θα πάει.
— Περιμένουμε 24 ώρες χωρίς πυρετό (χωρίς αντιπυρετικό) πριν από την επιστροφή. Για γαστρεντερίτιδα, περιμένουμε 24–48 ώρες μετά το τελευταίο επεισόδιο.
— Απολυμαίνουμε επιφάνειες/παιχνίδια που χρησιμοποιήθηκαν, αερίζουμε, αλλά δεν γινόμαστε τιμωροί της καθαριότητας. Η εμμονή δεν θεραπεύει και η υπερβολή εξαντλεί ψυχικά και σωματικά.
Για τα αδέλφια: Κρατάμε αποστάσεις όσο είναι δυνατόν και δεν μοιραζόμαστε ποτήρια/κουτάλια/μαξιλάρια. Στην πράξη, κάνουμε το καλύτερο δυνατό, όμως αποδεχόμαστε ότι οι ιώσεις είναι κολλητικές. Δεν φωνάζουμε στο άρρωστο παιδί, επειδή «θα κολλήσει το μικρό». Εξηγούμε με ηρεμία
Οθόνες; Ιδανικά καθόλου. Αν δεν γίνεται, με μέτρο. Ένα παιδί που νυστάζει και πονάει δεν χρειάζεται υπερδιέγερση. Ενδείκνυται ένα ήρεμο πρόγραμμα με πολλή ξάπλα, λίγη τηλεόραση αν δεν έχει πονοκέφαλο, παραμύθια και ήσυχο παιχνίδι. Το ζητούμενο είναι η ανάρρωσή του, όχι η ψυχαγωγία υψηλών προδιαγραφών. Λάβετε επίσης υπόψη σας ότι αν το παιδί ταυτίσει την παραμονή στο σπίτι λόγω ασθενείας με διασκέδαση, ενδέχεται να το επιδιώξει μελλοντικά, ψευδόμενο.
Και τώρα το δύσκολο κομμάτι: Οι γονείς δουλεύουν. Οι άδειες είναι λίγες, τα αφεντικά πιέζουν, οι λίστες to-do δεν τελειώνουν. Εδώ χρειάζεται ειλικρίνεια, ενσυναίσθηση και λογική συνεννόηση:
— Ζητάμε ευελιξία (τηλεργασία, μετατόπιση ωραρίου, σπαστό ωράριο) και το τεκμηριώνουμε. Οι παιδικές ιώσεις δεν είναι «έκτακτο γεγονός», αλλά κάτι που συμβαίνει συχνά, επομένως ο εργοδότης οφείλει να έχει προβλέψει εναλλακτικές.
— Μοιραζόμαστε τη φροντίδα μεταξύ των γονέων. Όχι μόνιμα στη μία πλευρά επειδή «έχει πιο ευέλικτη δουλειά».
— Προβλέπουμε από πριν εναλλακτικές (παππούς/γιαγιά εφόσον είναι υγιείς, φίλη/γείτονας που εμπιστευόμαστε, babysitter). Όταν αρρωσταίνει το παιδί, δεν προλαβαίνουμε να χτίσουμε υποστηρικτικά δίκτυα από το μηδέν.
Υπενθύμιση προς εργοδότες: Το να κρατά ένας γονιός το άρρωστο παιδί του στο σπίτι δεν είναι χατίρι που του κάνετε. Είναι μια υπεύθυνη πράξη προστασίας της υγείας προς το παιδί, το σχολικό περιβάλλον του, μα και την επιχείρηση σας. Ένας εργαζόμενος, που δεν εξαναγκάζεται να στείλει το παιδί του άρρωστο στο σχολείο είτε γιατί φοβάται είτε γιατί δεν του επιτρέπεται, επιστρέφει στα εργασιακά του καθήκοντα και αποδίδει συντομότερα, χωρίς να έχει πνιγεί στο άγχος, τη στενοχώρια και τις τύψεις. Οι πολιτικές sick days για τη φροντίδα παιδιών, η τηλεργασία και η κατανόηση στις απουσίες των γονέων εργαζόμενων είναι στοιχειώδης εργασιακή κουλτούρα.
Συμπέρασμα; Το άρρωστο παιδί δεν χρειάζεται να προβεί σε ηρωισμούς και να πάει ταλαιπωρημένο και αδύναμο στο σχολείο. Αυτό που χρειάζεται στ’ αλήθεια είναι ενήλικους που παίρνουν σαφείς αποφάσεις για το καλό του, ένα ήρεμο, φροντιστικό σπιτικό και χρόνο για να δυναμώσει ξανά. Το άρρωστο παιδί μένει στο σπίτι, αναρρώνει και γυρίζει στο σχολείο και σε κάθε άλλη δραστηριότητα όταν είναι πραγματικά υγιές. Τόσο απλά.
