Θα πάρουμε 300 ευρώ τον Ιούνιο ως οικογένεια με δυο παιδιά! Γιούπι! Πού να πρωτοεπενδύσουμε. Πού; Είπαμε να χτυπήσουμε την υπογεννητικότητα, αλλά όχι κι έτσι.
Είμαστε ένας λαός χωρίς οικονομικό γραμματισμό και οι κυβερνώντες πουλάνε πανεύκολα φιλελευθερισμούς και πλεονάσματα και υπερπλεονάσματα και μάχη κατά των καρτέλ, και αγορές κι αναβαθμίσεις από τα Μούντις και τα Φιντς και οικονομικά θαύματα και βζζζζιιιιιινννννννννν. Λίγο ερμπιενμπί, λίγο θάλασσα και το κρουαζιεροπαπόρι μου, όχι από την Περσία, φυσικά. Από παραδίπλα.
Και πάρτε επιδόματα, οι πλεμπαίοι, μόλις στριμωχτούμε λίγο να μιλάει ο άλλος για 12 ευρώ το κεφάλι το παιδί τον μήνα και να λες “παίζω σε επεισόδιο του μπλακ μίρορ, δεν γίνεται να ζω όλη αυτή την παράνοια”.
Πάντα υπάρχει ένα βολικό Φόρουμ των Δελφών να ακούσουμε άσκοπες ομιλίες γραμμένες από βύσματα βοηθούς των ομιλητών που χρησιμοποιούν πλέον απροκάλυπτα ΑΙ. Εκεί, οι εγχώριες “ελίτ” θα γλείψουν τα χέρια (είμαι ευγενική) των κανονικών ελίτ, κοινωνιολογικά μιλώντας, θα ανταλλάξουν φιλοφρονήσεις και ραβασάκια. Να κινηθεί και λίγο χρήμα, να κλείσει καμιά μπίζνα να μας γράψει ο Εκόνομιστ, παιδιά (σε advertorial έτοιμο μέχρι τελείας). Είναι και η Κοβέσι εκεί. Αλλά εγώ, δεν ελπίζω πια σε τίποτα. Ο αδίστακτος κερδίζει τον αδέκαστο.
Ταυτόχρονα, κάθε μέρα βγαίνουν και τα 3-4 πιστά και αθεόφοβα σκυλιά του πολέμου στις τηλεοράσεις να εγκαθιδρύσουν τον Υπαρκτό Τραμπισμό με το δημοσιογραφικό παρεάκι ή πανελάκι, διαλέχτε και πάρτε. Τα προαναφερθέντα κομματόσκυλα αμέσως γεμίζουν με άγρια γαβγίσματα και το διαδίκτυο, στερώντας οξυγόνο τον ήδη ασφυκτικά ταραγμένο εγκέφαλό μας. Συχνά, το γάβγισμα ξεκινά αχάραγα στο ραδιόφωνο, μαζί με το παπαγάλισμα, αλλά αυτό είναι ένα άλλο ποστ.
Εσείς γενικά την παλεύετε καθημερινά; Σε κάθε επίπεδο; Όλα καλά πάνε με την Ελλάδα μας, κρίμα που δεν πήγαμε στο μουντιάλ μόνο; Βγαίνει ο μήνας άνετα; Στο σούπερ μάρκετ όλα καλά; Θα πάτε διακοπές το καλοκαίρι να χαλαρώσετε; Πιστεύετε στα αλήθεια ότι θα χαλαρώσετε, αν έχετε παιδιά; Αν έχετε παιδιά, τα πράγματα είναι όλα καλά όλα ανθηρά, ειλικρινά; Μόνο εγώ βλέπω μια τρομερή κρίση στη μάθηση, στην εκπαίδευση και στην ψυχική υγεία; Εγώ μόνο βλέπω μια ασθενή κοινωνία, βουτηγμένη ας βάλτο, σήψη, βρώμα και δυσωδία και κυρίως κανένα φως στο τούνελ; Εγώ μόνο βλέπω να με εκπροσωπεί μια ξεφτιλισμένη εν τω συνόλω της Βουλή; Παιδεία; Υγεία; Δικαιοσύνη; Εργασία;
Οι άνθρωποι, από τα βρέφη μέχρι και τους ηλικιωμένους, αισθάνονται και βιώνουν απογοήτευση, παραίτηση, εκνευρισμό, αρνητισμό εν γένει και άγχος και φόβο. Αρρωσταίνουμε ψυχικά και αμέσως μετά πάμε βουρ για σωματικά. Όχι, παιδιά, δεν είναι τα εμβόλια. Είναι ότι δεν παίρνουμε ανάσα. Ότι πνιγόμαστε. Ο οργανισμός καταρρέει. Ένα από τα στάδια; Η απάθεια.
Και γύρω μας ΕΧΕΙ ΧΑΛΑΣΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ, δεν έχουμε χώρα να παραδώσουμε στα παιδιά μας, οι πολιτικοί μας φτύνουν στα μούτρα, ή είναι sociopaths ή εκβιαζόμενοι ή χρηματιζόμενοι, δεν εξηγείται αλλιώς και δεν νομίζω να προλάβουμε να αλλάξει κάτι ουσιαστικά, ακόμα κι αν κάτι άλλαζε ριζικά σήμερα.
Τι θα κάνουμε; Θα προσποιούμαστε στα σόσιαλ ότι επαναστατούμε ή ότι όλα είναι ανθηρά, ανάλογα με το μέσο; Αφού ούτε επαναστατούμε ούτε είναι κάτι ανθηρό; Πόση ταπείνωση αντέχουμε, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο; Πώς φανταζόμαστε τη ζωή μας σε 5 χρόνια;
ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ;
