Η φετινή εποχική γρίπη δεν εμφανίστηκε ξαφνικά την πρώτη εβδομάδα του έτους, μια μέρα πριν αρχίσουν τα σχολεία. Η ανοδική της πορεία, στα παιδιά και στον ενήλικο πληθυσμό, είχε ξεκινήσει από τα τέλη Δεκεμβρίου, και τώρα η εικόνα γίνεται πιο καθαρή λόγω της συσσώρευσης των περιστατικών, μετά την κοινωνικοποίηση των εορτών.
Η κίνηση στα ιατρεία και η αναμονή στα νοσοκομεία το επιβεβαιώνουν. Οι παιδίατροι παρατηρούν ένα κύμα που έχει διάρκεια και, σε αρκετές περιπτώσεις, ταλαιπωρεί έντονα τα παιδιά με υψηλούς πυρετούς και κόπωση.
Τα στοιχεία επιτήρησης δείχνουν αυξημένη δραστηριότητα του ιού στην κοινότητα. Αυτό πρακτικά σημαίνει περισσότερα παιδιά που νοσούν από γρίπη και άλλους αναπνευστικούς ιούς και οικογένειες που καλούνται να διαχειριστούν μια δύσκολη καθημερινότητα. Παρεμπιπτόντως, ακόμα και ένα μικρό ποσοστό περιστατικών με επιπλοκές που οδηγούν σε νοσηλεία είναι αρκετό για να πιέσει τις εύθραυστες δομές υγείας της χώρας– δημόσιες και ιδιωτικές…
Το άνοιγμα των σχολείων, την Πέμπτη 8 Ιανουαρίου, βρίσκει τη γρίπη ήδη σε ανοδική φάση. Οι αίθουσες θα ξαναγεμίσουν μετά δύο εβδομάδες διακοπών, σε μια περίοδο όπου η μετάδοση στην κοινότητα είναι ήδη αυξημένη. Οι πρώτες δέκα μέρες λειτουργίας θα δείξουν αν η επιστροφή στο σχολείο θα φέρει νέο κύμα απουσιών και επισκέψεων σε παιδίατρο και επιβάρυνση στα σπίτια.
Η ορθή διαχείριση της κατάστασης βασίζεται στην τήρηση των γνωστών κανόνων:
-
Το παιδί με πυρετό ή έντονα συμπτώματα παραμένει στο σπίτι – και αυτό δεν είναι διαπραγματεύσιμο.
-
Η επιστροφή στο σχολείο γίνεται όταν το παιδί έχει ανακτήσει τις δυνάμεις του. Παιδί που δεν έχει αναρρώσει πλήρως θα υποτροπιάσει, θα κολλήσει την υπόλοιπη τάξη και θα φέρει πίσω στο σπίτι τον επόμενο ιό, ανοίγοντας νέο κύκλο ταλαιπωρίας.
- Υπάρχει επικοινωνία της οικογένειας με τον παιδίατρο για την εκτίμηση της κατάστασης – όχι διαγνώσεις και συμβουλές επιστροφής από το διαδίκτυο.
- Τηρείται καλός αερισμός στις αίθουσες και τακτικό πλύσιμο χεριών. Ιδιαίτερα στις μικρές τάξεις πρέπει να υπάρξει συνεργασία οικογένειας-σχολείου.
Η γρίπη βρίσκεται σε φάση έξαρσης. Το πώς θα εξελιχθεί η καμπύλη μετά το άνοιγμα των σχολείων θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την ψυχραιμία, τη σύνεση και την τήρηση των βασικών μέτρων προστασίας. Ξέρω, οι άδειες ασθενείας έχουν εξαντληθεί και η πίεση στη δουλειά είναι αβάσταχτη – γι’ αυτό και ζητάμε δημόσια τόσο κατανόηση όσο και σεβασμό από τους ανωτέρους μας ή από τους εαυτούς μας.
Διότι το παιδί που επιστρέφει μπουκωμένο, με «λίγα δέκατα» ή υπό την επήρεια αντιπυρετικού στην τάξη είναι πυρήνας διασποράς. Σκεφτείτε ότι πίσω από κάθε συμμαθητή που κολλάει, υπάρχει εν δυνάμει ένα βρέφος, μια έγκυος, ένα παιδί με άσθμα, ένα άτομο με καρδιολογικά προβλήματα, σε χημειοθεραπεία, ανοσοθεραπεία ή ανοσοκαταστολή, ένας ηλικιωμένος με βεβαρυμένο ιστορικό – οποιοσδήποτε ανήκει σε ευπαθή ομάδα.
Όσο για το τι κάνουμε πρακτικά με τη δουλειά μας; Θα σας πω τι δεν κάνουμε. Δεν διεκδικούμε. Ας γίνει, λοιπόν, κατανοητό ότι χρειάζεται επαναπλαισίωση των γονεϊκών αδειών λόγω ασθενείας παιδιού. Εδώ γελάμε, θα μου πείτε, όμως δεν είδα να το διεκδικούμε. Χρειάζεται, επίσης, plan B, αν η δουλειά μας δεν επιτρέπει να απουσιάσουμε ή να τηλε-εργαστούμε.
Η ατομική μας ανάγκη και αγωνία σταματούν εκεί όπου αρχίζει η ασφάλεια της κοινότητας. Ας σπάσουμε την αλυσίδα μετάδοσης. Ας διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας για μια αξιοπρεπή γονεϊκότητα και για μια ασφαλή παιδική ηλικία, ζητώντας μέτρα που θα πλαισιώνουν τις οικογένειες με παιδιά που ασθενούν.
