Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας | Ιωάννα Κούνδουρου

Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας: 29 εβδομάδες, 59 μέρες και μια ολόκληρη ζωή

Σήμερα, 17 Νοεμβρίου, είναι η Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας και κάθε χρόνο τέτοια μέρα το μυαλό μου γυρίζει πίσω στο 2015, τότε που τρία μικρά ανθρωπάκια αποφάσισαν ότι 29 εβδομάδες στην κοιλιά μου ήταν αρκετές και ήρθε η ώρα να γνωριστούμε. Βέβαια, εγώ είχα άλλα σχέδια, αλλά από τότε κατάλαβα ότι με τα συγκεκριμένα παιδιά τα σχέδια είναι απλώς για να ανατρέπονται! Είχα περάσει τα σαράντα, είχα κάνει πέντε εξωσωματικές και είχα αποφασίσει να γίνω μητέρα μόνη μου. Ήξερα ότι δεν θα ήταν εύκολο, αλλά δεν είχα ιδέα τι με περίμενε.

Εκείνη τη μέρα πήρα ένα ταξί και πήγα στο μαιευτήριο με τη βαλίτσα μου και τα τρία μωρά έτοιμα να γεννηθούν. Ο ταξιτζής με βοήθησε να μπω μέσα, αλλά μόλις τον ρώτησαν αν ήταν ο πατέρας των παιδιών, εξαφανίστηκε! Ούτε την κούρσα δεν πρόλαβα να πληρώσω! Κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία μας, με έναν άντρα που το έβαλε στα πόδια μόλις τον πέρασαν για πατέρα των παιδιών μου και μια γυναίκα που δεν έφυγε στιγμή από κοντά τους.

Στις πέντε το πρωί γεννήθηκαν η Καλίνα, ο Ρούσσος και ο Φοίβος και λίγες ώρες αργότερα στεκόμουν μπροστά σε τρεις θερμοκοιτίδες και προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω ότι αυτά τα μικροσκοπικά πλασματάκια ήταν τα παιδιά μου. Δεν μπορούσα να τα πάρω αγκαλιά, ούτε καν να τα αγγίξω για τις πρώτες δεκατρείς ημέρες. Κι εγώ που νόμιζα ότι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο είναι να γεννάς ένα παιδί και να το κρατάς αμέσως στην αγκαλιά σου…

…έμαθα να ζω με τα ωράρια του επισκεπτηρίου της ΜΕΝΝ, να αντλώ γάλα, να κοιτάζω μόνιτορ και να χαίρομαι για μερικά γραμμάρια παραπάνω σαν να είχα κερδίσει το λαχείο. Έφευγα από το μαιευτήριο μέσα στη νύχτα και επέστρεφα το πρωί, γιατί το σπίτι χωρίς αυτά μου φαινόταν άδειο. Υπήρχαν στιγμές που φοβήθηκα όσο δεν είχα φοβηθεί ποτέ στη ζωή μου.

Θυμάμαι ακόμη την πρώτη φορά που κράτησα τον Φοίβο και του ψιθύρισα «Αγάπη μου, είμαι η μαμά». Αμέσως μετά άρχισε να χτυπάει το μηχάνημα και για λίγα λεπτά πίστεψα ότι τον χάνω. Υπάρχουν πράγματα που όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν φεύγουν από μέσα σου. Ευτυχώς, όμως, υπήρχαν και στιγμές γέλιου, όπως όταν η Καλίνα στριφογύριζε μέσα στη θερμοκοιτίδα της και μια μαία φώναξε «Ένα κοκτέιλ με μαρασκίνο και ομπρελίτσα φέρτε στο τρία!». Πενήντα εννέα ημέρες κράτησε αυτή η περιπέτεια. Πενήντα εννέα ημέρες που έμαθα τι σημαίνει να αγαπάς κάποιον τόσο πολύ ώστε να φοβάσαι ακόμη και να αναπνεύσεις.

Στις 17 Απριλίου 2015 πήρα επιτέλους τα παιδιά μου στο σπίτι. Θυμάμαι πόσο ευτυχισμένη ήμουν που δεν θα χρειαζόταν πια να περιμένω να ανοίξει μια πόρτα για να τα δω. Βέβαια, η ευτυχία αυτή συνοδευόταν από τρία μωρά που έπρεπε να τρώνε κάθε τρεις ώρες, αμέτρητες πάνες, ξενύχτια και μια μάνα που κυκλοφορούσε σαν ζόμπι με έναν καφέ στο χέρι. Και κάπου εκεί άρχισε η πραγματική ζωή μας.

Δεν ήταν όλα όμορφα, ούτε όλα εύκολα. Τα χρόνια που ακολούθησαν μου έφεραν απώλειες, αρρώστιες, απογοητεύσεις και καταστάσεις που δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα χρειαστεί να αντιμετωπίσω. Κάποτε ένας άνθρωπος που αγάπησα πολύ μου έλεγε «Εμείς είμαστε για τα δύσκολα». Και για χρόνια αυτή η φράση έμεινε μέσα μου, άλλοτε σαν υπόσχεση κι άλλοτε σαν πικρή ειρωνεία.

Γιατί τελικά τα δύσκολα ήρθαν, μόνο που χρειάστηκε να τα περάσω μόνη μου. Υπήρξαν φορές που λύγισα, που δεν άντεχα άλλο, που ήθελα απλώς να με αφήσουν όλοι ήσυχη για λίγο. Δεν ήμουν καμιά υπερηρωίδα και ούτε θέλω να παρουσιάζομαι έτσι. Ήμουν μια γυναίκα που προσπαθούσε να μεγαλώσει τρία παιδιά και ταυτόχρονα να μη χάσει τον εαυτό της. Και δεν τα κατάφερνα πάντα.

Σήμερα τα κοιτάζω και δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι αυτά τα τρία παιδιά, που έχουν άποψη για τα πάντα, που γελάνε, τσακώνονται, κάνουν σχέδια και με τρελαίνουν καθημερινά, είναι τα ίδια μωρά που κάποτε παρακολουθούσα πίσω από το τζάμι μιας θερμοκοιτίδας. Καμιά φορά τα χαζεύω χωρίς να το καταλαβαίνουν και σκέφτομαι πόσα πράγματα έχουμε περάσει μαζί. Πόσο άλλαξε η ζωή μου από τότε που ήρθαν στον κόσμο και πόσο διαφορετικός άνθρωπος έγινα κι εγώ.

Δεν ξέρω αν είμαι η μητέρα που τους αξίζει, ξέρω όμως ότι τους αγάπησα από την πρώτη στιγμή με έναν τρόπο που δεν ήξερα καν ότι υπάρχει. Και αν μπορούσα να γυρίσω πίσω τον χρόνο, με όλα όσα ξέρω σήμερα, πάλι τα ίδια θα διάλεγα. Και τους τρεις, μαζί, με όλη την τρέλα, την κούραση, τις φωνές και τα γέλια μας. Γιατί τελικά αυτό είναι η ζωή μας. Όχι μια τέλεια ιστορία, αλλά η δική μας ιστορία. Και δεν θα την άλλαζα με καμία άλλη.

Και σήμερα, έντεκα χρόνια μετά, σκέφτομαι πόσο παράξενα τα φέρνει η ζωή. Τότε το μόνο που ήθελα ήταν να βγούμε και οι τέσσερις από εκείνο το μαιευτήριο και να πάμε σπίτι μας. Τίποτα περισσότερο. Δεν είχα ιδέα τι μας περίμενε, ούτε πόσες φορές θα αναρωτιόμουν στην πορεία πού βρήκα το κουράγιο να τα βγάλω πέρα. Αλλά να που φτάσαμε ως εδώ. Τα τρία μικροσκοπικά μου μωρά έγιναν τρία παιδιά που με τρελαίνουν καθημερινά και που δεν θα τα άλλαζα με τίποτα στον κόσμο. Κι αν κάτι μου έχει μείνει από εκείνες τις 59 ημέρες, είναι πως κάποια πράγματα που σήμερα τα θεωρούμε αυτονόητα, κάποτε ήταν ό,τι περισσότερο μπορούσαμε να ευχηθούμε.

Υ.Γ. Σε σένα, που κάποτε μου έλεγες «εμείς είμαστε για τα δύσκολα»… Τελικά η ζωή μάς τα έφερε πολύ διαφορετικά απ’ ό,τι τα είχαμε ονειρευτεί, αλλά δεν ξέχασα ποτέ εκείνο το βράδυ που με έκανες να χορεύω από χαρά, εγκεφαλικέ μου τύπε… ❤️

Η Ιωάννα Κούνδουρου είναι χορογράφος και δασκάλα χορού.

Κανείς δεν έχει manual για τη γονεϊκότητα, αλλά έχουμε ο ένας τον άλλον.

Γίνε μέλος της παρέας του ParentStories για ιστορίες, ιδέες και σκέψεις που κάνουν τη γονεϊκότητα λίγο πιο αληθινή και λίγο πιο ελαφριά!

Βρες έμπνευση, στήριξη και καινούργιες οπτικές που θα σε συνοδεύουν σε αυτό το ταξίδι.

We don’t spam! Read our privacy policy for more info.