Γιώτα Τσιμπρικίδου: Είμαι «δίπλα» σε κάθε γυναίκα που προσπαθεί να κάνει παιδί με εξωσωματική γονιμοποίηση

Highlights

Η Γιώτα Τσιμπρικίδου μεγάλωσε στη Δράμα, σε ένα σπίτι γεμάτο μικρόφωνα, και θέλησε από νωρίς να γίνει δημοσιογράφος. Το ραδιόφωνο, η τηλεόραση, οι εκφωνήσεις και αργότερα το Art Podcast τής έδωσαν την ευκαιρία να ακούσει και να μεταφέρει τις ιστορίες πολλών ανθρώπων. Στη δική μας συζήτηση, μιλά για μια προσωπική της εμπειρία: τα χρόνια που περίμενε να αποκτήσει παιδί, την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, τις εξωσωματικές, τις απώλειες και τη μητρότητα που τόσο επιθυμούσε.

Σήμερα, έχοντας πια το παιδί της στην αγκαλιά της, θέλει να σταθεί κοντά στις γυναίκες που ακόμη προσπαθούν. Η αισιοδοξία της έχει την ορμή της προσωπικής της δικαίωσης. Αξίζει να την ακούσουμε ως μαρτυρία μιας γυναίκας που πέρασε πολλά, κρατώντας συγχρόνως κατά νου πως η έκβαση της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής δεν εξαρτάται μόνο από τη δύναμη της επιθυμίας. Κάθε γυναίκα δικαιούται φροντίδα και στήριξη, όποια κι αν είναι η συνέχεια της δικής της ιστορίας.

Ποια είναι η Γιώτα Τσιμπρικίδου για το κοινό που ίσως σας έχει ακούσει στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση ή στο Art Podcast, αλλά δεν γνωρίζει τη δική σας προσωπική διαδρομή;

Η Γιώτα Τσιμπρικίδου είναι ένα κορίτσι που γεννήθηκε στη Δράμα μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο μικρόφωνα, οραματίστηκε το μέλλον της στη δημοσιογραφία, ξεκίνησε την πορεία της ταυτόχρονα σε ραδιόφωνο, τηλεόραση και εκφωνήσεις, πρόσθεσε τα δικά της podcasts όταν στην Ελλάδα ακόμη δεν ήταν γνωστά και ταυτόχρονα πάλεψε πολύ να κρατήσει τον ενθουσιασμό, τη δημιουργικότητα και το χαμόγελο σαν να είναι ακόμη παιδί… Α, και τώρα πια έχει και το δικό της παιδάκι και άρα έχει μπει στον πιο ουσιαστικό και απαιτητικό ρόλο της ζωής της.

Είστε δημοσιογράφος και έχετε ακούσει πολλές ιστορίες άλλων ανθρώπων. Τώρα βρίσκεστε στη θέση της γυναίκας που μιλά για τη δική της ιστορία. Τι σας έκανε να θελήσετε να τη μοιραστείτε δημόσια;

Το μοίρασμα έχει πάντα ενδιαφέρον, σε οδηγεί σε μονοπάτια μοναδικά ανεξερεύνητα, βοηθάει κάποιους και ψυχοθεραπεύει εσένα που το επιλέγεις!

Σας φόβισε ποτέ ότι η λαχτάρα σας για ένα παιδί μπορεί να οδηγήσει ένα ζευγάρι να θεωρεί ότι θα αντέξει περισσότερα από όσα πραγματικά μπορεί;

Η ίδια η ζωή μού έχει δείξει από πάρα πολύ νωρίς πως ποτέ δεν ξέρεις πόσα μπορείς να αντέξεις… Και ένα ζευγάρι πάντα δοκιμάζεται, κάθε μέρα, με παιδί ή χωρίς.

Η εξωσωματική γονιμοποίηση παρουσιάζεται συχνά ως η μοναδική ιατρικά εγγυημένη λύση. Όμως, αυτό απέχει από την πραγματικότητα. Εσείς πώς οδηγηθήκατε εκεί; Γνωρίζατε ότι αυτή η διαδικασία δεν προσφέρει εγγυήσεις, όσο σωστά κι αν γίνονται όλα;

Στην περίπτωση της δικής μου οικογένειας, η εξωσωματική ήρθε μετά από την ιατρική διαβεβαίωση πως δεν υπήρχαν προβλήματα αν και το παιδάκι δεν ερχόταν για χρόνια. Πολύ συνειδητά λοιπόν οδηγηθήκαμε εκεί με βασική μας προτεραιότητα φυσικά να βρούμε τους καλύτερους γιατρούς και με την πίστη μας στο θαύμα της ζωής. Κι έτσι τα καταφέραμε…

Πόσο σας βάρυναν οι κοινωνικές προσδοκίες ή τα «κλισέ» του περιβάλλοντος κατά τη διάρκεια των προσπαθειών σας; Υπήρξαν στιγμές που νιώσατε την ανάγκη να απομονωθείτε για να προστατευτείτε;

Όλα αυτά, ναι, υπάρχουν και ορισμένες φορές φτάνουν στο ζευγάρι και από ανθρώπους που δεν θέλουν το κακό ή να σου προσθέσουν άγχος – αλλά το κάνουν! Κανείς ωστόσο δεν μπορεί και δεν πρέπει να έχει λόγο στη δική σου ζωή και στις αποφάσεις σου. Προσωπικά, δεν άκουγα κανέναν, μόνο την εσωτερική μου ανάγκη για να κρατήσω στην αγκαλιά μου το μωρό μου.

Πώς επηρεάζει η δοκιμασία της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής τη δυναμική της σχέσης; Πώς επαναπροσδιορίζεται η συντροφικότητα μέσα στις αποτυχίες και τις αναμονές;

Αυτή είναι μία δύσκολη διαδρομή και φαντάζομαι πολύ διαφορετική για κάθε ζευγάρι που προσπαθεί… Τα σκαμπανεβάσματα είναι πολλά, η ανασφάλεια, η εσωτερική πάλη. Δύσκολα όλα και για τους δυο και γι’ αυτό θέλει πολλή δουλειά και απόλυτη αγάπη.

Στη δική σας διαδρομή υπήρξε μια αποβολή και έπειτα μια δίδυμη κύηση όπου χάθηκε το ένα έμβρυο. Πώς χωράνε μαζί το πένθος και η ελπίδα;

Μόνο με εμπιστοσύνη στους γιατρούς μου και πίστη στον Θεό… Αυτοί ήταν οι δικοί μου φάροι. Ο κ. Παναγιώτης Καραντζής και η κ. Όλγα Ράπτη ήταν δίπλα μου σε όλα και, κάθε φορά που έκλαιγα απογοητευμένη, σκεφτόμουν πως «εγώ θα τα καταφέρω» γιατί το θέλω πολύ.

Στη διαδρομή των εξωσωματικών είχατε ψυχική υποστήριξη; Υπήρξε κάποιος ειδικός που σας βοήθησε να αντέξετε την αναμονή, την αποβολή, την αγωνία και τις συνεχείς ψυχολογικές μεταπτώσεις;

Η ψυχοθεραπεία είναι πολλά χρόνια τώρα στη ζωή μου και θεωρώ ότι είναι μεγάλο δώρο που έχω κάνει στον εαυτό μου. Φυσικά και βοηθήθηκα, λοιπόν, γιατί τα συναισθήματα είναι πρωτόγνωρα και εναλλάσσονται με τρελούς ρυθμούς.

Τι ζητά από το σώμα μια εξωσωματική; Οι ορμόνες, οι εξετάσεις, οι επεμβατικές πράξεις, η ίδια η εγκυμοσύνη. Υπήρξαν στιγμές που νιώσατε ότι το σώμα σας έφτανε στα όριά του;

Η καλή υγεία του σώματος είναι προαπαιτούμενο. Στη δική μου περίπτωση, ο οργανισμός μου λειτούργησε καλά, αν και σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης δεν έμενε στο στομάχι μου τροφή, πάλευα να μην αφυδατωθώ και να αντέξω την αδυναμία και τη σωματική εξάντληση.

Το οικονομικό κόστος της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής συχνά μένει έξω από τη δημόσια συζήτηση. Πόσο βαραίνει ένα ζευγάρι που ήδη ζει με την αγωνία αν θα τα καταφέρει; Αρκούν οι υπάρχουσες κρατικές δομές και οι ασφαλιστικές καλύψεις στην Ελλάδα για να στηρίξουν το ζευγάρι ή η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή καταλήγει να είναι ένα «προνόμιο» για λίγους;

Σαφώς και πρόκειται για κοστοβόρα διαδικασία που δεν είναι εύκολο να την αντέξει κάθε οικογένεια. Είναι πολύ σημαντικό – το τονίζω και πάλι – να επιλέξουμε σωστά την ιατρική ομάδα που θα μας καθοδηγήσει σωστά, θα προτείνει τις σωστές εξετάσεις και θεραπείες, θα μας οδηγήσει στο αποτέλεσμα με ασφάλεια. Όλα αυτά μετράνε και στο οικονομικό κομμάτι. Η αλήθεια είναι ότι γίνονται κάποιες προσπάθειες από τα Ταμεία για κάλυψη μέρους των εξωσωματικών, ωστόσο εξακολουθεί να είναι έως και απαγορευτικό για κάποια ζευγάρια – και ειδικά οι επαναλαμβανόμενες προσπάθειες.

Υπάρχει, κατά τη γνώμη σας, εμπορευματοποίηση της ελπίδας των ζευγαριών ή των γυναικών γύρω από τη γονιμότητα;

Ναι, και είναι εξοργιστικό… Γυναίκες μοιράζονται ιστορίες που με στενοχωρούν πολύ. Μελετήστε καλά, κάντε την έρευνά σας για γιατρούς και ζητήστε βοήθεια.

Πιστεύετε ότι κάποιες γυναίκες φτάνουν στην εξωσωματική χωρίς να έχουν ενημερωθεί εγκαίρως για την ηλικία, τα ωάρια, τις πιθανότητες και τον κίνδυνο αποβολής;

Όχι, πια δεν το πιστεύω. Υπάρχει επαρκής ενημέρωση για όλα, οι γυναίκες μεταξύ μας μιλάμε χωρίς ταμπού και μοιραζόμαστε εμπειρίες. Και με χαρά διαπιστώνω πως υπάρχει ενημέρωση και στις νεαρές ηλικίες για την κρυοσυντήρηση ωαρίων, που αποδεικνύεται σωτήρια σε πολλές περιπτώσεις.

Έχετε πει ότι «είναι αλλιώς να είσαι 25-30 και αλλιώς να είσαι 40 κάτι». Πώς το νιώσατε αυτό στο σώμα σας και στην ψυχή σας;

Αυτό το είπα σε σχέση με την εγκυμοσύνη και τον πρώτο καιρό που είσαι με το μωρό… Ναι, η κάθε περίπτωση έχει τα καλά της και τα δύσκολά της, χωρίς τίποτα να είναι απόλυτο. Σε μεγαλύτερη ηλικία είσαι πιο έτοιμη και συνειδητοποιημένη, αλλά το σώμα σου έχει άλλες αντοχές. Επίσης, η ιατρική απαιτεί άλλη σειρά εξετάσεων σε μεγαλύτερες ηλικίες. Αυτή είναι η πραγματικότητα!

Αν μια γυναίκα που προσπαθεί τώρα να κάνει παιδί με εξωσωματική διαβάσει αυτή τη συνέντευξη, τι θα θέλατε να κρατήσει;

Αν το θέλει με όλη τη δύναμη της ψυχής της, θα τα καταφέρει. Είμαι «δίπλα» σε κάθε γυναίκα που προσπαθεί. Όπως αντίστοιχα στάθηκαν δίπλα μου άνθρωποι που με ενέπνευσαν και με βοήθησαν – κάποιοι και εν αγνοία τους!