Highlights
-
Το «Αδελφικό» της Βάσιας Τζανακάρη εξερευνά τις οικογενειακές σχέσεις, την αδελφική αγάπη, τη μητρότητα, τη μνήμη και την απώλεια.
-
Η Μάρω, ανύπαντρη μητέρα ενός μωρού, αναμετριέται με μια μητρότητα γεμάτη φόβους και ανασφάλειες, ενώ παραμένει βαθιά επηρεασμένη από τα τραύματα της δικής της οικογένειας.
-
Η συνάντηση της Μάρως με τον Γιώργο Μελισσινό, έναν νεαρό χειρουργό, στο Αδελφικό Σερρών φέρνει στην επιφάνεια γεγονότα και πρόσωπα που και οι δύο προσπαθούν να ξεχάσουν.
-
Μέσα από εναλλασσόμενες πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις, το μυθιστόρημα εξετάζει τη μνήμη, την απώθηση και την αναβίωση του τραύματος, καθώς και τη δύσκολη πορεία προς τη συμφιλίωση με το παρελθόν.
-
Με διακειμενικές αναφορές στη μουσική, στον κινηματογράφο και στην τέχνη, το «Αδελφικό» ανακαλεί την κουλτούρα των δεκαετιών του ’80 και του ’90, τις προσδοκίες και τις ματαιώσεις μιας ολόκληρης γενιάς.
Το “Αδελφικό”, το πιο ώριμο μυθιστόρημα της Βάσιας Τζανακάρη, είναι ένα βιβλίο που διατρέχει και εξερευνά τις οικογενειακές σχέσεις, τη μνήμη, τον έρωτα και την ψυχική υγεία – ή μάλλον την απώλειά της.
Επιπλέον, είναι ένα βιβλίο για την αδελφική αγάπη και για τα μοναχοπαίδια, για τη μητρότητα, για τα σπίτια και για τους τόπους όπου ζήσαμε, αγαπήσαμε και μισήσαμε, για τη φοιτητική ζωή, για τη Θεσσαλονίκη, για την Αθήνα, για τις Σέρρες, για το ροκ, για το σινεμά, για την τέχνη, για την ποίηση, για τις οικογενειακές προσδοκίες, για τις ματαιώσεις, για τις παλιές ζωές που έχουν χαθεί, για το καθυστερημένο πέρασμα από μια παρατεταμένη εφηβεία σε μια σκληρή ενηλικίωση, για τον θάνατο, για τον έρωτα, για τη σωτηρία.
Όλα ξεκίνησαν τη μέρα που πέθανε ο Ντέιβιντ Μπόουι και χιλιάδες μικρόκοσμοι κατέρρευσαν…
Αδελφικό | Η ιστορία
Το Αδελφικό, ένα χωριό στον Νομό Σερρών, στο οποίο μάλιστα ευδοκιμούν λωτόδεντρα, τον Ιανουάριο του 2016, λίγες μέρες μετά τον θάνατο του Ντέιβιντ Μπόουι, φέρνει κοντά τον Γιώργο Μελισσινό, νεαρό χειρουργό από τη Θεσσαλονίκη που προσπαθεί να ξεπεράσει τον χαμό ενός ασθενή του, και τη Μάρω Αμπατζή, διορθώτρια σε εφημερίδα και ανύπαντρη μητέρα ενός μωρού, που επιστρέφει στον τόπο καταγωγής της όταν το διαμέρισμά της στην Αθήνα καταστρέφεται από πυρκαγιά.
Η Μάρω, μεγαλώνοντας μόνη της ένα μωρό, αναμετριέται με τη μητρότητα χωρίς εξιδανικεύσεις, γεμάτη φόβους, ανασφάλειες, και αμήχανες προσπάθειες σύνδεσης με το παιδί της. Και ενώ είναι πια η ίδια μητέρα, παραμένει κόρη και αδελφή, κουβαλώντας όσα την έχουν σημαδέψει μέσα στη δική της οικογένεια, όσα έχασε και όσα αδυνατεί να ξεχάσει.
Οι δυο πρωταγωνιστές αποζητούν τη λήθη, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, και καταφεύγουν σε ένα χωριό για το οποίο κάποιος από πολύ καιρό νεκρός, τον οποίον όμως δεν ξέχασαν ποτέ, έγραψε κάποτε πως βοηθάει τον άνθρωπο να ξεχάσει όσα τον πονούν και να αρχίσει μια καινούργια ζωή.
Αν και οι ζωές τους είχαν διασταυρωθεί πολλάκις στο παρελθόν, δεν είχαν γνωριστεί ποτέ (ή μάλλον είχαν ανταλλάξει ένα γεια). Η Μάρω δεν (τον) θυμάται. Ο Μελισσινός (τη) θυμάται. Και οι δυο κουβαλούν τις απογοητεύσεις, τις απώλειες και τα τραύματά τους, τα οποία μας αποκαλύπτονται σταδιακά, σελίδα τη σελίδα, κεφάλαιο το κεφάλαιο (σε εναλλασσόμενες πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις), και οι δυο θέλουν να ξεχάσουν.
Απώλεια | Τραύμα | Απώθηση | Αναβίωση
Όμως, στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν χωριά, όπως ούτε και καρποί, με μαγικές ιδιότητες. Η μνήμη, όσο κι αν επιθυμούμε (ίσως μάλιστα και καταφέρνουμε) καμιά φορά να την απωλέσουμε, γιατί υποφέρουμε και δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στη ζωή μας εξαιτίας παρελθόντων γεγονότων, ακόμα κι αν καμιά φορά απωθεί βαθιά μέσα μας τα όσα οδυνηρά μας συνέβησαν, βρίσκει τρόπους να επανέλθει και να μας γκρεμίσει. Ώστε να μπορέσουμε να συνδεθούμε ξανά, να θυμηθούμε ξανά, και –αν είμαστε τυχεροί– να σηκωθούμε ξανά και να αντιμετωπίσουμε τον πόνο και τις απώλειές μας. Και έτσι πιθανόν να ανοίξει ένα μονοπάτι προς τη λύτρωση.
Το βιβλίο, γραμμένο με λογοτεχνικότητα που σε κερδίζει από την πρώτη σελίδα, καθώς παίζει πολυεπίπεδα με τη μνήμη, θα γαργαλήσει σίγουρα τις αναμνήσεις των παιδιών της δεκαετίας του ’80, των εφήβων της δεκαετίας του ’90, των σημερινών σαρανταπεντάρηδων, καθώς, παρακολουθώντας τη ζωή των πρωταγωνιστών, θα θυμηθούν μέσα από εύστοχες διακειμενικές αναφορές αγαπημένες μουσικές και ταινίες και εν γένει την τέχνη και την κουλτούρα μιας εποχής που –δυστυχώς– έχει περάσει ανεπιστρεπτί και που σίγουρα νοσταλγούν. Ματαιωμένοι βαθιά.
