Περίοδος μαθητικών εκλογών από τις αρχές Οκτωβρίου. Ένας θεσμός-δείκτης της συνολικής υποβάθμισης της πολιτικής παιδείας μας. Στα περισσότερα σχολεία, η διαδικασία για την εκλογή των πενταμελών και δεκαπενταμελών συμβουλίων συνιστά απλούστατα μια τυπική διαδικασία (ας πούμε ότι το κάναμε κι αυτό), ένα δίωρο, στην καλύτερη περίπτωση, βαβούρας, στη χειρότερη, διάλυσης της τάξης, αφού ειδικά στο λύκειο αφήνονται σε πολλές περιπτώσεις μόνοι τους οι έφηβοι, χωρίς καμία εποπτεία από τους καθηγητές τους.
Τώρα, οι υποψήφιοι και οι υποψήφιες επιδίδονται στον εύκολο τρόπο. Αν θέλει κάποιος να τους μιλήσει για τον λαϊκισμό, μπορεί κάλλιστα να χρησιμοποιήσει ως παράδειγμα τις υποσχέσεις που δίνουν στους συμμαθητές τους.
Ενδεικτικά:
- Θα φέρουμε ζαμπονοτυρόπιτες και βάφλες!
- Θα κόψουμε τα διαγωνίσματα!
- Θα πάμε πενθήμερη στις Μαλδίβες!
Έτσι, οι ψηφοφόροι ψηφίζουν συνεπαρμένοι από αυτοσχέδια εντυπωσιακά πυροτεχνήματα που δημιουργούν το φάσμα ενός ονειρικού, αλλά ταυτόχρονα επικίνδυνου περιβάλλοντος, αφού ό,τι επιτρέπεται και ό,τι εκπληρώνεται, δε σημαίνει και ότι τους ωφελεί. Το αντίθετο μάλιστα. Τους κάνει πιο ακόρεστους στην ευκολία και στην απαίτηση.
Ένα κορίτσι, όμως, ένα δωδεκάχρονο κορίτσι, σε ένα μουσικό σχολείο (ίσως παίζει κι αυτό τον ρόλο του), τόλμησε να πει την αλήθεια:
– Εγώ δεν μπορώ να σας υποσχεθώ τίποτα από όλα αυτά. Δεν είμαι σε θέση να τα κάνω. Δεν είμαι ούτε η διευθύντρια ούτε η υπουργός. Είμαι μια μαθήτρια και θα κάνω αυτά που μπορεί να κάνει μια μαθήτρια.
Το κορίτσι μίλησε με θάρρος, με ειλικρίνεια, χωρίς να νοιάζεται για το πολιτικό της προφίλ όπως θα έλεγαν κάποιοι επαγγελματίες πολιτικοί, και βγήκε πρόεδρος. Πήρε τις περισσότερες ψήφους, γιατί έπεισε τους συμμαθητές της ή πιο σωστά γιατί αποκάλυψε με την παρρησία της τις φρούδες υποσχέσεις των άλλων. Και η αποκάλυψη αυτή είναι μια ελπίδα. Είναι ίσως η ελπίδα για το μέλλον των επόμενων γενιών.
Φανταστείτε τώρα αν είχαν τα παιδιά και μια σωστή καθοδήγηση από τους δασκάλους και τους καθηγητές τους, τι θαύματα θα γίνονταν… Μιλάμε για αξίες σε μια εποχή που ξεχνάμε καθημερινά να τις εφαρμόζουμε στην πράξη.
Στα 17 τους αυτά τα παιδιά θα κληθούν να ψηφίσουν.
H Μαρία Κασιμάτη είναι φιλόλογος και συγγραφέας.
