Highlights
- Οι Κυνηγοί Καταιγίδων, του Δικαίου Χατζηπλή, στήνουν μια περιπέτεια με σεισμούς, καταιγίδες, πλημμύρες και άλλα ακραία φυσικά φαινόμενα. Μα και με υπερήρωες που πάντα αντιμετωπίζουν τις κακοτοπιές.
- Η εικονογράφηση της Μυρτώς Δεληβοριάς μεταφέρει την ένταση του κειμένου στην καθημερινότητα μιας οικογένειας με μικρά παιδιά.
- Το βιβλίο αποκαλύπτει σταδιακά ότι οι «κυνηγοί» είναι οι γονείς που στέκονται δίπλα στο παιδί, όταν εκείνο δυσκολεύεται καθώς μεγαλώνει.
- Παρότι αγγίζει ζητήματα ορίων, κινδύνου και προστασίας, το βιβλίο λειτουργεί ως αυθεντικό εικονογραφημένο λογοτεχνικό αφήγημα.
- Το κείμενο και η εικόνα προσφέρουν ανακούφιση και στο παιδί και στον ενήλικο αναγνώστη, αναγνωρίζοντας τη γονεϊκότητα ως εμπειρία συχνά απρόβλεπτη και χαοτική.
Στο νέο του βιβλίο Κυνηγοί Καταιγίδων, εικονογραφημένο από τη Μυρτώ Δεληβοριά, ο Δικαίος Χατζηπλής συνθέτει μια λεκτική αφήγηση γεμάτη ένταση κοσμογονικής περιπέτειας. Από τις πρώτες σελίδες, ο αναγνώστης συναντά μια ομάδα ατρόμητων ηρώων, πλασμένων να αναμετρηθούν με τα πιο ακραία φυσικά φαινόμενα, που ξαφνικά καταλύουν κάθε νηνεμία.
Σεισμοί, εκρήξεις ηφαιστείων, νεροποντές, τυφώνες και ανεμοστρόβιλοι συνθέτουν ένα σκηνικό διαρκούς κλιμακούμενης απειλής, όπου οι Κυνηγοί Καταιγίδων επιστρατεύουν μια αρχαία, μυστική, εσωτερική δύναμη για να τιθασεύσουν τα στοιχεία της φύσης και να επαναφέρουν την ισορροπία. Αναμετρώνται διαρκώς με την καταστροφή, εξασφαλίζοντας τελικά ότι, όποια θύελλα κι αν ξεσπάσει, η ανοιξιάτικη λιακάδα και το ουράνιο τόξο θα επιστρέψουν ξανά.
Η ουσία της αφήγησης, όμως, αποκαλύπτεται μέσα από μια υποδειγματική παράλληλη ανάγνωση, όπου κείμενο και εικονογράφηση αναπτύσσουν μια ιδιοφυή αντίστιξη. Η Μυρτώ Δεληβοριά απομυθοποιεί τις γεμάτες ένταση λέξεις, τοποθετώντας τες οργανικά στο καθημερινό «πάρτι» μιας οικογένειας με μικρά παιδιά, όπου κάθε μικρό ερέθισμα, ακόμα και θετικό, μπορεί να πάρει διαστάσεις φυσικού φαινομένου.
Έτσι, η «χιονοστιβάδα» που απειλεί να παρασύρει τα πάντα μεταμορφώνεται εικαστικά στην ορμητική κατάρρευση μιας στοίβας από βιβλία και παιχνίδια που πέφτουν από το ράφι ενός παιδικού δωματίου. Οι «καταρράκτες που πέφτουν απ’ τα σύννεφα» και η «πλημμυρισμένη γη» εντοπίζονται στην καθημερινή συνθήκη ενός αναστατωμένου μπάνιου, γεμάτου αφρούς, παιχνίδια και νερά γύρω από την μπανιέρα. Η «μεγάλη κατολίσθηση» μεταφέρεται στο περιβάλλον μιας παιδικής χαράς, όπου η ενήλικη φιγούρα ίπταται πάνω από τσουλήθρες και τραμπάλες για να προλάβει μια αναπάντεχη πτώση.
Με αυτόν τον τρόπο, η εικονογράφηση απομακρύνει σχεδόν εν τη γενέσει του κάθε ίχνος αγωνίας που ενδεχομένως προκύπτει από το κείμενο. Η Μυρτώ χρησιμοποιεί μια έντονη, ζεστή, φωτεινή παλέτα και πλάθει την αίσθηση ενός αναγνωρίσιμου σύμπαντος, που μετατρέπει αμέσως την ένταση σε αναγνωστική χαρά.
Οι πολύχρωμες μορφές με την αέρινη, σχεδόν ρευστή κίνηση, γεμάτη παιδική υπερβολή και λεπτό χιούμορ, κλείνουν παρηγορητικά το μάτι στον γονιό βοηθώντας τον να αντιμετωπίσει τις μικρές περιπέτειες με γέλιο. Κυρίως, όμως, καθησυχάζουν και επιτρέπουν στο παιδί να προσεγγίσει σταδιακά την έννοια των ορίων και του κινδύνου χωρίς αμηχανία και φόβο, γνωρίζοντας ότι όσο είναι μικρό θα έχει την καθοδήγηση και την προστασία που χρειάζεται.
Στο τελευταίο σαλόνι δηλώνεται ρητά ποιοι είναι οι Κυνηγοί Καταιγίδων – ούτε υπερήρωες ούτε εξωγήινοι ούτε εξωδιαστατικοί ούτε μαγικά πλάσματα βγαλμένα από τη φαντασία των δυο δημιουργών. Είναι οι μαμάδες και οι μπαμπάδες που βρίσκονται κοντά στο μικρό παιδί τους στα πρώτα χρόνια της ανατροφής, όταν η πραγματικότητά του(ς) περιλαμβάνει μικρές και μεγαλύτερες αντιξοότητες.
Ανάμεσα στις οικογένειες, οι αναγνώστες που γνωρίζουν την κοινή δημιουργική πορεία του Δικαίου και της Μυρτώς θα συναντήσουν και κάποιους παλιούς τους γνώριμους, που κάνουν ένα πέρασμα για να μας χαιρετίσουν.
Οι Κυνηγοί Καταιγίδων εντάσσονται στην αυθεντική παιδική λογοτεχνία, εκεί όπου το όποιο μήνυμα δεν είναι ούτε αυτοσκοπός ούτε αφετηρία, αλλά αφορμή για δημιουργία που δεν έχει ανάγκη από καμία επεξήγηση για να συγκινήσει. Μολονότι, θεματολογικά, θα μπορούσε να ενταχθεί στα βιβλία συμπεριφοράς, το βιβλίο διαφοροποιείται εντελώς από τα τυπικά, διδακτικά και επαναλαμβανόμενα δείγματα του είδους.
Το κείμενο διατηρεί ακέραιο, από την πρώτη έως την τελευταία λέξη, τον ποιητικό του ρυθμό, κινείται έξω από κάθε ηθικοπλαστική νουθεσία και προσφέρει, τελικά, μια βαθιά ανακούφιση όχι μόνο στο παιδί, που ασυνείδητα διασκεδάζει και ηρεμεί αναγνωρίζοντας οικείες συνθήκες, αλλά και στον ενήλικο αναγνώστη, ο οποίος χρειάζεται πού και πού μια αναγνώριση. Γιατί η γονική εμπειρία, όσο κι αν επιλέγουμε να την κοιτάζουμε μάλλον με τρυφερότητα, έχει συχνά τη μορφή καταιγίδας.
Η γονεϊκότητα δεν είναι μια αποστειρωμένη, γραμμική διαδικασία ούτε σώζεται πάντα από τις χρησιμότατες ρουτίνες. Είναι απρόβλεπτη. Όταν τα παιδιά είναι μικρά, βιώνεται κυριολεκτικά ως συνθήκη χάους: Εκτός από τις μικρές και μεγαλύτερες χαρές της καθημερινότητας, τα γέλια, τις αγκαλιές, τις γιορτές, τις επιτυχίες, τα δώρα, τις βόλτες, το παιχνίδι και την αγάπη, στα σπιτικά χωρούν και φωνές, κλάματα, νεύρα, υπερένταση, ματαιώσεις, ζήλια, αρρώστιες, αταξίες, φόβοι, ντροπή, απερισκεψία και αμέτρητα άλλα απρόοπτα.
Ακόμα κι αν μαίνονται γύρω μας αναπάντεχα και ακραία φαινόμενα, οι Κυνηγοί Καταιγίδων προσφέρουν στους γονείς μια βαθιά ανάσα και ένα χαμόγελο. Μια υπενθύμιση ότι στο μάτι του κυκλώνα, όχι πάντα αλάνθαστοι, όχι πάντα έτοιμοι, αλλά πάντοτε εκεί, στεκόμαστε ως πραγματικοί προστάτες της παιδικής ηλικίας και υποδεχόμαστε το χάος με χαμόγελο.
