Η δημοσιοποίηση των εγγράφων για το δίκτυο του Τζέφρι Έπστιν, στα οποία συνήθως αναφερόμαστε ως Λίστα Έπστιν, έχει ήδη στηθεί μιντιακά και σκηνοθετείται σαν δικαστικό θρίλερ για ποπ κατανάλωση. Δεν πρόκειται για μία ενιαία λίστα ενοχής. Ο όρος χρησιμοποιείται δημοσιογραφικά ως συντόμευση για σύνολα εγγράφων και υλικού της υπόθεσης, με την υποσημείωση ότι η αποκάλυψη ονομάτων δεν ισοδυναμεί με ενοχή και καταδίκη τους. Φυσικά, η υπόθεση έχει συγκεκριμένα θύματα με ονόματα. Και συγκεκριμένους θύτες με ονόματα.
Στις 30 Ιανουαρίου 2026, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ ανακοίνωσε νέα μαζική δημοσίευση υλικού σε συμμόρφωση με τον Epstein Files Transparency Act, με πάνω από 3 εκατομμύρια επιπλέον σελίδες και αναφορά σε 2.000 βίντεο και 180.000 εικόνες, μεγάλο μέρος με εκτεταμένες περικοπές, λόγω περιεχομένου. Δεν δημοσιοποιήθηκαν τα σχετικά για παιδική πορνογραφία, «θάνατο, σωματική κακοποίηση ή τραυματισμό» κ.ά. Αναφέρονται ομαδικοί βιασμοί, ανθρωποθυσίες, μέχρι και περιστατικά κανιβαλισμού.
Η δημοσιοποίηση αυτή συμπίπτει με μια περίοδο όπου η διακυβέρνηση Τραμπ βασίζεται ακριβώς στην απαξίωση τέτοιων αποκαλύψεων, βαφτίζοντάς τες «κατασκευασμένες ειδήσεις» για να προστατεύσει το κύρος της εξουσίας του.
Η έκδοση ανακίνησε ξανά τη σκοτεινή αυτή υπόθεση, ανοίγοντας νέο κύκλο δημόσιας συζήτησης για το τι αποκαλύπτεται, τι μένει στο σκοτάδι και πώς προστατεύονται ή εκτίθενται τα θύματα. Και φυσικά εγείρεται το ερώτημα αν είναι δυνατόν αυτοί οι τύποι που υποδύονται τους ανθρώπους και ασκούν εξουσία, να έχουν κάνει τέτοια πράγματα και να είναι ακόμα ελεύθεροι; Τις τύχες του πλανήτη τις ορίζουν ένα μάτσο ημίτρελοι παιδόφιλοι;
Ξύπνησε. Στις ειδήσεις το βλέπεις και τρως
Για άλλη μια φορά το φιλοθέαμον κοινό παρακολουθεί, ενίοτε πέφτοντας από τα σύννεφα, χωρίς όμως να αντιδρά στην κανονικοποίηση της ωμής σεξουαλικής βίας. Η εξουσία τρέφεται από τη συστηματική κακοποίηση των πιο ευάλωτων. Το ίδιο το εύρος του υλικού, όπως περιγράφεται επίσημα, είναι αποκρουστικό τεκμήριο μιας βιομηχανίας κακοποίησης και δεν χωρά κουτσομπολιό.
Η Λίστα Έπστιν είναι πολλά παραπάνω από σελίδες γεμάτες ονόματα του διεθνούς τζετ σετ. Σε κάθε περίπτωση, η ουσία της καταδεικνύει τη σχέση χρήματος, πρόσβασης, σιωπής, ατιμωρησίας και θεσμικής αποτυχίας. Ουσιαστικά είναι η απόδειξη ότι η παγκόσμια ελίτ αντιμετωπίζει τα γυναικεία και ανήλικα σώματα ως αναλώσιμη ύλη για την ικανοποίηση της λίμπιντο και την επίδειξη της ισχύος της.
Το γεγονός ότι ο Τραμπ κυβερνά παρά την παρουσία του ονόματός του σε αυτές τις σελίδες, αποδεικνύει ότι το μοντέλο του –η πολιτική ως reality show– έχει καταφέρει να πείσει ένα μέρος της κοινωνίας ότι η ηθική είναι λιγότερο σημαντική από την «πυγμή» και τη ματσίλα του MAGA κινήματος. Εξηγούμε στο παιδί ότι ο Τραμπ κυβερνά όχι επειδή είναι «καλός», αλλά επειδή έχει χτίσει ένα σύστημα όπου η πίστη στον αρχηγό είναι πιο σημαντική από την αλήθεια και από το Σύνταγμα.
Η ανθρωπότητα στέκει συχνά βουβή μπροστά σε αυτή την ταξική τραγωδία με θύτες τους κοινωνικούς «άρχοντες». Ως γονείς, επιβάλλεται τουλάχιστον να ξεσκεπάσουμε τον μηχανισμό που μετατρέπει τη γυναίκα και το παιδί σε εμπόρευμα, διασφαλίζοντας ταυτόχρονα την ατιμωρησία των προαγωγών και των αγοραστών.
Για να γίνει ο μηχανισμός ορατός, πρέπει να τον περιγράψουμε: Συνήθως ξεκινά με μια «ευκαιρία» που μοιάζει αθώα ή σωτήρια, ειδικά για κορίτσια και νεαρές γυναίκες που βρίσκονται σε οικονομική ή κοινωνική ευαλωτότητα, χωρίς αυτό να αποκλείει ότι υπάρχουν και αναφορές για θυματοποίηση αγοριών.
Η «ευκαιρία» γίνεται σχέση εξάρτησης: απομόνωση, σταδιακή μετατόπιση ορίων, εξοικείωση με την παραβίαση, μέχρι το θύμα να νιώσει ότι δεν έχει πού να σταθεί, ότι φταίει, ότι δεν θα το πιστέψουν.
Και όταν επιχειρήσει να μιλήσει, συναντά έναν οργανωμένο μηχανισμό ατιμωρησίας. Το χρήμα εξαγοράζει χρόνο και σιωπή, οι απειλές κλείνουν στόματα, η νομική ισχύς καθυστερεί ή εξαντλεί, οι γνωριμίες ανοίγουν πόρτες και σβήνουν ίχνη και τα θεσμικά κενά αφήνουν το δίκτυο να επιβιώνει. Αυτή η ατιμωρησία δεν αποτελεί σφάλμα του συστήματος, αλλά το βασικό του πλεονέκτημα. Φυσικά, μόνο για όσους διαθέτουν την ισχύ να το ελέγχουν.
Ασυδοσία στην εξουσία
Το δίκτυο Έπστιν πατά στην οικονομική υπεροχή και στην πεποίθηση ότι το «υψηλό στάτους» αγοράζει συνειδήσεις και σιωπή. Όταν ισχυρά πρόσωπα φαίνεται να εμπλέκονται, λιγότερο ή περισσότερο, σε κυκλώματα trafficking, η πατριαρχία δείχνει το πιο αποτρόπαιο πρόσωπό της: αυτό που θεωρεί τη συναίνεση διάθεσης του σώματος περιττή πολυτέλεια μπροστά στο χρήμα.
Στα παιδιά μιλάμε για τα όρια με καθαρές κουβέντες. Κανένας τίτλος και καμία οικονομική ισχύς δεν νομιμοποιούν την παραβίαση. Η συναίνεση δεν αποτελεί διαπραγματεύσιμο μέγεθος. Αν δεν είναι καθαρό ναι, είναι όχι. Και κανένας ενήλικος δεν δικαιούται να ζητά μυστικά που βαραίνουν ένα παιδί.
Κανονικοποίηση της παιδεραστίας. Τα νέα θεμέλια του Δυτικού πολιτισμού
Δεν υπάρχει σκοτεινό δάσος ούτε κακός λύκος. Για άλλη μια φορά διαπιστώνουμε ότι η κακοποίηση κατοικεί σε πολυτελή σαλόνια, ιδιωτικά τζετ και ιδιωτικά νησιά οργίων. Εδώ οι θύτες και οι συνεργοί τους φορούσαν κοστούμια, κατείχαν αξιώματα και ήταν… φιλάνθρωποι. Αυτό που σοκάρει είναι η κανονικότητα με την οποία η βία συσκευάζεται ως lifestyle και η ευκολία με την οποία μια κοινωνική βιτρίνα κρύβει εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Η ελίτ οργάνωσε, συμμετείχε και συγκάλυψε σεξουαλικά (και όχι μόνο) εγκλήματα, μετατρέποντας τη συστηματική κακοποίηση γυναικών και παιδιών σε νόμισμα φυσικής κοινωνικής δικτύωσης – το εισιτήριο στα πάρτι ήταν ταυτόχρονα εισιτήριο σε μια νοσηρή ολιγαρχία, που χρησιμοποιεί ως καύσιμη ύλη τη σαδιστική της ισχύ. Όταν ένας τέτοιος μηχανισμός φτάνει μέχρι το Οβάλ Γραφείο, το μήνυμα προς τα παιδιά είναι τρομακτικό: ότι οι ισχυροί δεν τιμωρούνται ποτέ.
Με αφορμή τα προαναφερθέντα, μαθαίνουμε στα παιδιά ότι η ασφάλεια δεν πηγάζει από το «κύρος» ενός ενήλικου. Η εμπιστοσύνη κερδίζεται, δεν επιβάλλεται με αξιώματα. Κανένας ενήλικος δεν έχει δικαίωμα στο σώμα τους, πλην σοβαρών ιατρικών πράξεων. Και κανένας ενήλικος δεν ζητά να μείνει μόνος ή μόνη με το παιδί «για να του πει κάτι».
Το ταξικό πρόσημο της ευαλωτότητας
Τα θύματα αυτών των δικτύων είναι σχεδόν πάντα παιδιά και γυναίκες που το σύστημα πετά στο περιθώριο. Η κακοποίηση τρέφεται από την ανισότητα. Η λίστα Έπστιν επιβεβαιώνει ότι ο καπιταλισμός και η πατριαρχία συνεργάζονται στενά: οι ισχυροί αγοράζουν το μέλλον των αγοριών και των κοριτσιών που η κοινωνία αρνείται να δει.
Οι καταθέσεις περιγράφουν έναν μηχανισμό «πυραμίδας», όπου τα ίδια τα θύματα εξαναγκάζονταν να στρατολογήσουν άλλα κορίτσια, εκμεταλλευόμενα την ίδια απελπισία που βίωναν και εκείνες πριν βρεθούν, τελικά, σε πολύ χειρότερη θέση.
Όταν οι θεσμοί καθυστερούν, όταν το χρήμα αγοράζει χρόνο, όταν η δημοσιότητα λειτουργεί ως αντιπερισπασμός, η ευαλωτότητα γίνεται ταξικό πεπρωμένο. Οφείλουμε αλληλεγγύη, απαιτούμε δικαιοσύνη χωρίς ταξικές παρωπίδες και χτίζουμε κοινότητες όπου κανένας άνθρωπος δεν είναι αναλώσιμος.
Πώς απαντάμε αν το παιδί ρωτήσει;
Μιλάμε για την κατάχρηση: «Άνθρωποι με μεγάλη δύναμη, ακόμη και πρόεδροι χωρών, εκμεταλλεύτηκαν τη θέση τους για να βλάψουν άλλους, και τώρα η αλήθεια τους ξεσκεπάζει» ή «Κάποιοι ενήλικοι έκαναν κακό σε παιδιά. Όταν κάτι μας μπερδεύει ή μας φοβίζει, το λέμε αμέσως σε ενήλικο που εμπιστευόμαστε».
Δεν λέμε ψέματα: Αν το παιδί ρωτήσει «γιατί μένουν ατιμώρητοι;», εξηγούμε: «Γιατί στον κόσμο όπου ζούμε, αυτοί που έχουν πολλά λεφτά και μεγάλη εξουσία μπορούν συχνά να αγοράζουν τη σιωπή και να καθυστερούν τον νόμο. Είναι άδικο, και γι’ αυτό είναι σημαντικό να μιλάμε, ώστε να μην μπορούν πια να κρύβονται».
Θυμίζουμε την αξία της φωνής: «Τα θύματα μίλησαν και η φωνή τους γκρεμίζει τα τείχη που έχτισαν οι πλούσιοι θύτες» ή «Δεν κρατάμε μυστικά που μας βαραίνουν. Δεν προστατεύουμε “σημαντικούς” ανθρώπους».
Δημιουργούμε ασφαλή χώρο: Υπενθυμίζουμε ότι η αγκαλιά μας αποτελεί το καταφύγιο όπου κάθε αλήθεια λέγεται χωρίς φόβο, απέναντι σε οποιαδήποτε εξουσία. «Αν κάτι συμβεί ή αν κάτι σε μπερδέψει, έρχεσαι σε εμάς αμέσως. Ακόμη κι αν ο άλλος είναι “κύριος”, “διάσημος”, “φίλος”, “άνθρωπος με κύρος”».
Δημιουργούμε κριτική σκέψη: «Το ότι είναι αρχηγός/πλούσιος/διάσημος δεν σημαίνει ότι είναι το καλό παράδειγμα. Σημαίνει ότι το σύστημα έχει κενά που επιτρέπουν σε ανθρώπους με τέτοιο παρελθόν να βρίσκονται ψηλά. Εμείς μαθαίνουμε να ξεχωρίζουμε την αξία ενός ανθρώπου από τις πράξεις του, όχι από το αξίωμά του».
Υστερόγραφο στη μνήμη της Βιρτζίνια Τζιούφρε
Μία από τις γυναίκες που ανάγκασαν την υπόθεση να μη μείνει «ιστορία για ισχυρούς» ήταν η Βιρτζίνια Τζιούφρε (Virginia Giuffre). Η δική της δημόσια καταγγελία έριξε φως στη στρατολόγηση και στη διακίνηση και έδειξε πώς η εξουσία δεν δρα μόνο βίαια, αλλά και οργανωμένα. Αυτό είναι που πρέπει να κρατήσουμε εδώ: ότι πίσω από κάθε σελίδα υπάρχει ένας άνθρωπος που προσπαθεί να σταθεί όρθιος. H Βιρτζίνια δεν τα κατάφερε.
Η Τζιούφρε αυτοκτόνησε τον Απρίλιο του 2025 στη Δυτική Αυστραλία, σύμφωνα με την ανακοίνωση της οικογένειάς της και τις αναφορές μεγάλων ειδησεογραφικών οργανισμών. Η αστυνομία της περιοχής ανέφερε ότι οι πρώτες ενδείξεις δεν έδειχναν ύποπτες συνθήκες.
Η είδηση καλύφθηκε ως θάνατος ενός κεντρικού προσώπου-μάρτυρα που συνέδεσε δημόσια το δίκτυο του Τζέφρι Έπστιν με την εκμετάλλευση ανηλίκων και με ισχυρούς κύκλους. Η ίδια είχε γράψει δημόσια ότι «δεν είναι αυτοκτονική», αντιδρώντας σε ανάρτηση που υπαινισσόταν ότι θα της έκαναν κακό για να προστατευτούν «οι πολύ πλούσιοι και οι καλά δικτυωμένοι».
Το είχε διατυπώσει ως καθαρή προειδοποίηση, ότι αν της συνέβαινε κάτι, δεν ήθελε να περάσει ως «αυτοκτονία». Αυτό είναι γεγονός ως δήλωσή της. Σε κάθε περίπτωση, ως αυτοκτονία πέρασε. Σύμφωνα με την οικογένειά της, το αποτύπωμα της κακοποίησης και της μακράς, άνισης προσπάθειας δικαίωσής της την οδήγησε να δώσει τέλος στη ζωή της. Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.
